SN35.97
10. Das Kapitel über die Sechser
10. Saḷavagga
Wer nachlässig lebt
„Mönche und Nonnen, ich will euch lehren, wer nachlässig lebt und wer beflissen lebt. Hört zu …
Und wie lebt jemand nachlässig?
Wenn man mit ungezügeltem Sehvermögen lebt, wird der Geist verschmutzt in Bezug auf Bilder, die das Auge erkennt. Wenn der Geist verschmutzt ist, gibt es keine Freude. Wenn es keine Freude gibt, gibt es keine Ekstase. Wenn es keine Ekstase gibt, gibt es keine Stille. Wenn es keine Stille gibt, gibt es Leiden. Wenn man leidet, versenkt sich der Geist nicht im Samādhi. Wenn der Geist nicht im Samādhi versunken ist, werden die natürlichen Gesetzmäßigkeiten nicht klar. Weil die natürlichen Gesetzmäßigkeiten nicht klar geworden sind, wird man als jemand gerechnet, der nachlässig lebt.
Wenn man mit ungezügeltem Hörvermögen lebt … Wenn man mit ungezügeltem Riechvermögen lebt … Wenn man mit ungezügeltem Schmeckvermögen lebt … Wenn man mit ungezügeltem Körperempfindungsvermögen lebt … Wenn man mit ungezügeltem Vorstellungsvermögen lebt, wird der Geist verschmutzt in Bezug auf Vorstellungen, die der Geist erkennt. Wenn der Geist verschmutzt ist, gibt es keine Freude. Wenn es keine Freude gibt, gibt es keine Ekstase. Wenn es keine Ekstase gibt, gibt es keine Stille. Wenn es keine Stille gibt, gibt es Leiden. Wenn man leidet, versenkt sich der Geist nicht im Samādhi. Wenn der Geist nicht im Samādhi versunken ist, werden die natürlichen Gesetzmäßigkeiten nicht klar. Weil die natürlichen Gesetzmäßigkeiten nicht klar geworden sind, wird man als jemand gerechnet, der nachlässig lebt.
So lebt jemand nachlässig.
Und wie lebt jemand beflissen?
Wenn man mit gezügeltem Sehvermögen lebt, wird der Geist nicht verschmutzt in Bezug auf Bilder, die das Auge erkennt. Wenn der Geist nicht verschmutzt ist, lodert Freude auf. Wenn man voller Freude ist, lodert Ekstase auf. Wenn der Geist in Ekstase ist, wird der Körper still. Wenn der Körper still ist, empfindet man Seligkeit. Und wenn man voller Seligkeit ist, versenkt sich der Geist im Samādhi. Wenn der Geist im Samādhi versunken ist, werden die natürlichen Gesetzmäßigkeiten klar. Weil die natürlichen Gesetzmäßigkeiten klar geworden sind, wird man als jemand gerechnet, der beflissen lebt.
Wenn man mit gezügeltem Hörvermögen lebt … Wenn man mit gezügeltem Riechvermögen lebt … Wenn man mit gezügeltem Schmeckvermögen lebt … Wenn man mit gezügeltem Körperempfindungsvermögen lebt … Wenn man mit gezügeltem Vorstellungsvermögen lebt, wird der Geist nicht verschmutzt in Bezug auf Vorstellungen, die der Geist erkennt. Wenn der Geist nicht verschmutzt ist, lodert Freude auf. Wenn man voller Freude ist, lodert Ekstase auf. Wenn der Geist in Ekstase ist, wird der Körper still. Wenn der Körper still ist, empfindet man Seligkeit. Und wenn man voller Seligkeit ist, versenkt sich der Geist im Samādhi. Wenn der Geist im Samādhi versunken ist, werden die natürlichen Gesetzmäßigkeiten klar. Weil die natürlichen Gesetzmäßigkeiten klar geworden sind, wird man als jemand gerechnet, der beflissen lebt.
So lebt jemand beflissen.“
One Who Lives Negligently
“Mendicants, I will teach you who lives negligently and who lives diligently. Listen …
And how does someone live negligently?
When you live with the eye faculty unrestrained, your mind becomes polluted when it comes to sights known by the eye. When the mind is polluted, there’s no joy. When there’s no joy, there’s no rapture. When there’s no rapture, there’s no tranquility. When there’s no tranquility, there’s suffering. When one is suffering, the mind does not become immersed in samādhi. When the mind is not immersed in samādhi, principles do not become clear. Because principles have not become clear, you’re reckoned to live negligently.
When you live with the ear … nose … tongue … body … mind faculty unrestrained, your mind becomes polluted when it comes to ideas known by the mind. When the mind is polluted, there’s no joy. When there’s no joy, there’s no rapture. When there’s no rapture, there’s no tranquility. When there’s no tranquility, there’s suffering. When one is suffering, the mind does not become immersed in samādhi. When the mind is not immersed in samādhi, principles do not become clear. Because principles have not become clear, you’re reckoned to live negligently.
That’s how someone lives negligently.
And how does someone live diligently?
When you live with the eye faculty restrained, your mind doesn’t become polluted when it comes to sights known by the eye. When the mind isn’t polluted, joy springs up. Being joyful, rapture springs up. When the mind is full of rapture, the body becomes tranquil. When the body is tranquil, one feels bliss. And when blissful, the mind becomes immersed in samādhi. When the mind is immersed in samādhi, principles become clear. Because principles have become clear, you’re reckoned to live diligently.
When you live with the ear … nose … tongue … body … mind faculty restrained, your mind doesn’t become polluted when it comes to ideas known by the mind. When the mind isn’t polluted, joy springs up. Being joyful, rapture springs up. When the mind is full of rapture, the body becomes tranquil. When the body is tranquil, one feels bliss. And when blissful, the mind becomes immersed in samādhi. When the mind is immersed in samādhi, principles become clear. Because principles have become clear, you’re reckoned to live diligently.
That’s how someone lives diligently.”
Pamādavihārīsutta
“Pamādavihāriñca vo, bhikkhave, desessāmi appamādavihāriñca. Taṁ suṇātha.
Kathañca, bhikkhave, pamādavihārī hoti?
Cakkhundriyaṁ asaṁvutassa, bhikkhave, viharato cittaṁ byāsiñcati cakkhuviññeyyesu rūpesu. tassa byāsittacittassa pāmojjaṁ na hoti. Pāmojje asati pīti na hoti. Pītiyā asati passaddhi na hoti. Passaddhiyā asati dukkhaṁ hoti. Dukkhino cittaṁ na samādhiyati. Asamāhite citte dhammā na pātubhavanti. Dhammānaṁ apātubhāvā pamādavihārītveva saṅkhaṁ gacchati …pe…
jivhindriyaṁ asaṁvutassa, bhikkhave, viharato cittaṁ byāsiñcati jivhāviññeyyesu rasesu, manindriyaṁ asaṁvutassa, bhikkhave, viharato cittaṁ byāsiñcati manoviññeyyesu dhammesu, tassa byāsittacittassa pāmojjaṁ na hoti. Pāmojje asati pīti na hoti. Pītiyā asati passaddhi na hoti. Passaddhiyā asati dukkhaṁ hoti. Dukkhino cittaṁ na samādhiyati. Asamāhite citte dhammā na pātubhavanti. Dhammānaṁ apātubhāvā pamādavihārītveva saṅkhaṁ gacchati.
Evaṁ kho, bhikkhave, pamādavihārī hoti.
Kathañca, bhikkhave, appamādavihārī hoti?
Cakkhundriyaṁ saṁvutassa, bhikkhave, viharato cittaṁ na byāsiñcati cakkhuviññeyyesu rūpesu, tassa abyāsittacittassa pāmojjaṁ jāyati. Pamuditassa pīti jāyati. Pītimanassa kāyo passambhati. Passaddhakāyo sukhaṁ viharati. Sukhino cittaṁ samādhiyati. Samāhite citte dhammā pātubhavanti. Dhammānaṁ pātubhāvā appamādavihārītveva saṅkhaṁ gacchati …pe…
jivhindriyaṁ saṁvutassa, bhikkhave, viharato cittaṁ na byāsiñcati …pe… Manindriyaṁ saṁvutassa, bhikkhave, viharato cittaṁ na byāsiñcati, manoviññeyyesu dhammesu, tassa abyāsittacittassa pāmojjaṁ jāyati. Pamuditassa pīti jāyati. Pītimanassa kāyo passambhati. Passaddhakāyo sukhaṁ viharati. Sukhino cittaṁ samādhiyati. Samāhite citte dhammā pātubhavanti. Dhammānaṁ pātubhāvā appamādavihārītveva saṅkhaṁ gacchati.
Evaṁ kho, bhikkhave, appamādavihārī hotī”ti.