SN35.145
14. Das Kapitel bei Devadaha
14. Devadahavagga
Ohne Selbst außen und Grund ohne Selbst
„Mönche und Nonnen, Bilder sind ohne Selbst. Der Grund und die Ursache, die Bilder entstehen lassen, auch diese sind ohne Selbst. Da Bilder von etwas geschaffen werden, das ohne Selbst ist, wie könnten sie da ein Selbst sein?
Töne sind ohne Selbst. …
Gerüche sind ohne Selbst. …
Geschmäcke sind ohne Selbst. …
Berührungen sind ohne Selbst. …
Vorstellungen sind ohne Selbst. Der Grund und die Ursache, die Vorstellungen entstehen lassen, auch diese sind ohne Selbst. Da Vorstellungen von etwas geschaffen werden, das ohne Selbst ist, wie könnten sie da ein Selbst sein?
Wenn er das sieht, wird ein gebildeter edler Schüler ernüchtert von Bildern, Tönen, Gerüchen, Geschmäcken, Berührungen und Vorstellungen. Wenn er ernüchtert ist, schwindet die Leidenschaft. Wenn die Leidenschaft schwindet, ist er befreit. Wenn er befreit ist, weiß er, dass er befreit ist.
Er versteht: ‚Wiedergeburt ist beendet; das geistliche Leben ist erfüllt; was zu tun war, ist getan; es gibt nichts weiter für diesen Ort.‘“
Exterior and Cause Are Not-Self
“Mendicants, sights are not-self. The cause and reason that gives rise to sights is also not-self. Since sights are produced by what is not-self, how could they be self?
Sounds …
Smells …
Tastes …
Touches …
Ideas are not-self. The cause and reason that gives rise to ideas is also not-self. Since ideas are produced by what is not-self, how could they be self?
Seeing this … Being disillusioned, desire fades away. When desire fades away they’re freed. When they’re freed, they know they’re freed.
They understand: ‘Rebirth is ended, the spiritual journey has been completed, what had to be done has been done, there is nothing further for this place.’”
Bāhirānattahetusutta
“Rūpā, bhikkhave, anattā. Yopi hetu, yopi paccayo rūpānaṁ uppādāya, sopi anattā. Anattasambhūtā, bhikkhave, rūpā kuto attā bhavissanti.
Saddā …
gandhā …
rasā …
phoṭṭhabbā …
dhammā anattā. Yopi hetu, yopi paccayo dhammānaṁ uppādāya, sopi anattā. Anattasambhūtā, bhikkhave, dhammā kuto attā bhavissanti.
Evaṁ passaṁ, bhikkhave, sutavā ariyasāvako rūpesupi nibbindati, saddesupi … gandhesupi … rasesupi … phoṭṭhabbesupi … dhammesupi nibbindati. Nibbindaṁ virajjati; virāgā vimuccati; vimuttasmiṁ vimuttamiti ñāṇaṁ hoti.
‘Khīṇā jāti, vusitaṁ brahmacariyaṁ, kataṁ karaṇīyaṁ, nāparaṁ itthattāyā’ti pajānātī”ti.