SN32.13-52
1. Das Kapitel über Wolkengötter
1. Valāhakavagga
Wie Geben hilft, ein Gott der warmen Wolken usw. zu werden
In Sāvatthī.
Als er sich zur Seite hingesetzt hatte, sagte dieser Mönch zum Buddha:
„Was ist der Grund, Herr, was ist die Ursache, dass jemand, wenn der Körper auseinanderbricht, nach dem Tod, unter den Göttern der warmen Wolken wiedergeboren wird … der Gewitterwolken … der Sturmwolken … der Regenwolken?“
„Mönch, da tut jemand Gutes mit dem Körper, der Sprache und dem Geist. Und er hat gehört: ‚Die Götter der Regenwolken haben ein langes Leben, sind schön und sehr glücklich.‘ Er denkt: ‚Ach könnte ich doch, wenn mein Körper auseinanderbricht, nach dem Tod, unter den Göttern der Regenwolken wiedergeboren werden!‘ Er spendet Nahrung … und Licht. Wenn sein Körper auseinanderbricht, nach dem Tod, wird er unter den Göttern der Regenwolken wiedergeboren. Das ist der Grund, das ist die Ursache, dass jemand, wenn der Körper auseinanderbricht, nach dem Tod, unter den Göttern der Regenwolken wiedergeboren wird.“
How Giving Helps to Become a Warm Thundercloud God, Etc.
At Sāvatthī.
Seated to one side, that mendicant said to the Buddha:
“Sir, what is the cause, what is the reason why someone, when their body breaks up, after death, is reborn in the company of the gods of warm thunderclouds … stormy thunderclouds … windy thunderclouds … rainy thunderclouds?”
“Mendicant, it’s when someone does good things by way of body, speech, and mind. And they’ve heard: ‘The gods of rainy thunderclouds are long-lived, beautiful, and very happy.’ They think: ‘If only, when my body breaks up, after death, I would be reborn in the company of the gods of rainy thunderclouds!’ They give food … a lamp. When their body breaks up, after death, they’re reborn in the company of the gods of rainy thunderclouds. This is the cause, this is the reason why someone, when their body breaks up, after death, is reborn in the company of the gods of rainy thunderclouds.”
Uṇhavalāhakadānūpakārasutta
Sāvatthinidānaṁ.
Ekamantaṁ nisinno kho so bhikkhu bhagavantaṁ etadavoca:
“ko nu kho, bhante, hetu, ko paccayo, yena midhekacco kāyassa bhedā paraṁ maraṇā uṇhavalāhakānaṁ devānaṁ …pe… abbhavalāhakānaṁ devānaṁ …pe… vātavalāhakānaṁ devānaṁ …pe… vassavalāhakānaṁ devānaṁ sahabyataṁ upapajjatī”ti?
“Idha, bhikkhu, ekacco kāyena sucaritaṁ carati, vācāya sucaritaṁ carati, manasā sucaritaṁ carati. Tassa sutaṁ hoti: ‘vassavalāhakā devā dīghāyukā vaṇṇavanto sukhabahulā’ti. Tassa evaṁ hoti: ‘aho vatāhaṁ kāyassa bhedā paraṁ maraṇā vassavalāhakānaṁ devānaṁ sahabyataṁ upapajjeyyan’ti. So annaṁ deti …pe… padīpeyyaṁ deti. So kāyassa bhedā paraṁ maraṇā vassavalāhakānaṁ devānaṁ sahabyataṁ upapajjati. Ayaṁ kho, bhikkhu, hetu, ayaṁ paccayo, yena midhekacco kāyassa bhedā paraṁ maraṇā vassavalāhakānaṁ devānaṁ sahabyataṁ upapajjatī”ti.