SN24.70
3. Das Kapitel über die dritte Runde
3. Tatiyagamanavagga
Weder Leiden noch Glück
In Sāvatthī.
„Mönche und Nonnen, wenn was besteht, weil man was ergreift und worauf besteht, entsteht die Ansicht: ‚Das Selbst erfährt nach dem Tod weder Leiden noch Glück, und es ist heil‘?“
„Unsere Lehren wurzeln im Buddha …“
„Wenn Form besteht, Mönche und Nonnen, weil man Form ergreift und auf Form besteht, entsteht die Ansicht: ‚Das Selbst erfährt nach dem Tod weder Leiden noch Glück, und es ist heil.‘ Wenn Gefühl besteht … Wenn Wahrnehmung besteht … Wenn Willensbildungsprozesse bestehen … Wenn Bewusstsein besteht, weil man Bewusstsein ergreift und auf Bewusstsein besteht, entsteht die Ansicht: ‚Das Selbst erfährt nach dem Tod weder Leiden noch Glück, und es ist heil.‘
Was denkt ihr, Mönche und Nonnen? Ist Form beständig oder unbeständig?“
„Unbeständig, Herr.“ …
„Aber wenn man nicht ergreifen würde, was unbeständig und Leiden ist und zugrunde gehen muss, würde dadurch die Ansicht entstehen: ‚Das Selbst erfährt nach dem Tod weder Leiden noch Glück, und es ist heil‘?“ „Nein, Herr.“
„Daher ist, was unbeständig ist, Leiden. Wenn das besteht, weil man das ergreift, entsteht die Ansicht: ‚Das Selbst erfährt nach dem Tod weder Leiden noch Glück, und es ist heil.‘ Ist Gefühl … Ist Wahrnehmung … Sind Willensbildungsprozesse … Ist Bewusstsein beständig oder unbeständig?“
„Unbeständig, Herr.“ …
„Aber wenn man nicht ergreifen würde, was unbeständig und Leiden ist und zugrunde gehen muss, würde dadurch die Ansicht entstehen: ‚Das Selbst erfährt nach dem Tod weder Leiden noch Glück, und es ist heil‘?“
„Nein, Herr.“
„Daher ist, was unbeständig ist, Leiden. Wenn das besteht, weil man das ergreift, entsteht die Ansicht: ‚Das Selbst erfährt nach dem Tod weder Leiden noch Glück, und es ist heil.‘“
The Self Is Neither Happy Nor Suffering
At Sāvatthī.
“Mendicants, when what exists, because of grasping what and insisting on what, does the view arise: ‘The self is neither happy nor suffering, and healthy after death’?”
“Our teachings are rooted in the Buddha. …”
“When form exists, because of grasping form and insisting on form, the view arises: ‘The self is neither happy nor suffering, and is healthy after death.’ When feeling … perception … choices … consciousness exists, because of grasping consciousness and insisting on consciousness, the view arises: ‘The self is neither happy nor suffering, and healthy after death.’
What do you think, mendicants? Is form permanent or impermanent?”
“Impermanent, sir.” …
“And so, what’s impermanent is suffering. When this exists, grasping at this, the view arises: ‘The self is neither happy nor suffering, and is healthy after death.’ Is feeling … perception … choices … consciousness permanent or impermanent?”
“Impermanent, sir.” …
“But by not grasping what’s impermanent, suffering, and perishable, would such a view arise?”
“No, sir.”
“And so, what’s impermanent is suffering. When this exists, grasping at this, the view arises: ‘The self is neither happy nor suffering, and healthy after death.’”
Adukkhamasukhīsutta
Sāvatthinidānaṁ.
“Kismiṁ nu kho, bhikkhave, sati, kiṁ upādāya, kiṁ abhinivissa evaṁ diṭṭhi uppajjati: ‘adukkhamasukhī attā hoti arogo paraṁ maraṇā’”ti?
“Bhagavaṁmūlakā no, bhante, dhammā …pe….
“Rūpe kho, bhikkhave, sati, rūpaṁ upādāya, rūpaṁ abhinivissa evaṁ diṭṭhi uppajjati: ‘adukkhamasukhī attā hoti arogo paraṁ maraṇā’”ti. “Vedanāya sati …pe… saññāya sati … saṅkhāresu sati … viññāṇe sati, viññāṇaṁ upādāya, viññāṇaṁ abhinivissa evaṁ diṭṭhi uppajjati: ‘adukkhamasukhī attā hoti arogo paraṁ maraṇā’ti.
Taṁ kiṁ maññatha, bhikkhave, rūpaṁ niccaṁ vā aniccaṁ vā”ti?
“Aniccaṁ, bhante” …pe… vipariṇāmadhammaṁ,
api nu taṁ anupādāya evaṁ diṭṭhi uppajjeyya: ‘adukkhamasukhī attā hoti arogo paraṁ maraṇā’”ti? “No hetaṁ, bhante”.
“Iti kho, bhikkhave, yadaniccaṁ taṁ dukkhaṁ. Tasmiṁ sati, tadupādāya evaṁ diṭṭhi uppajjati: ‘adukkhamasukhī attā hoti arogo paraṁ maraṇā’”ti. “Vedanā …pe… saññā … saṅkhārā … viññāṇaṁ niccaṁ vā aniccaṁ vā”ti?
“Aniccaṁ, bhante” …pe… vipariṇāmadhammaṁ,
api nu taṁ anupādāya evaṁ diṭṭhi uppajjeyya: ‘adukkhamasukhī attā hoti arogo paraṁ maraṇā’”ti?
“No hetaṁ, bhante”.
“Iti kho, bhikkhave, yadaniccaṁ taṁ dukkhaṁ. Tasmiṁ sati, tadupādāya evaṁ diṭṭhi uppajjati: ‘adukkhamasukhī attā hoti arogo paraṁ maraṇā’”ti.