SN22.156
15. Das Kapitel über Ansichten
15. Diṭṭhivagga
Glaube an ein Selbst
In Sāvatthī.
„Mönche und Nonnen, wenn was besteht, weil man was ergreift und worauf besteht, entsteht der Glaube an ein Selbst?“
„Unsere Lehren wurzeln im Buddha …“
„Wenn Form besteht, Mönche und Nonnen, weil man Form ergreift und auf Form besteht, entsteht der Glaube an ein Selbst. Wenn Gefühl besteht … Wenn Wahrnehmung besteht … Wenn Willensbildungsprozesse bestehen … Wenn Bewusstsein besteht, weil man Bewusstsein ergreift und auf Bewusstsein besteht, entsteht der Glaube an ein Selbst.
Was denkt ihr, Mönche und Nonnen? Ist Form beständig oder unbeständig?“
„Unbeständig, Herr.“ … „Aber wenn man nicht ergreifen würde, was unbeständig und Leiden ist und zugrunde gehen muss, würde dadurch der Glaube an ein Selbst entstehen?“
„Nein, Herr.“
„Ist Gefühl … Ist Wahrnehmung … Sind Willensbildungsprozesse … Ist Bewusstsein beständig oder unbeständig?“
„Unbeständig, Herr.“ … „Aber wenn man nicht ergreifen würde, was unbeständig und Leiden ist und zugrunde gehen muss, würde dadurch der Glaube an ein Selbst entstehen?“
„Nein, Herr.“
„Wenn er das sieht … Er versteht: ‚… es gibt nichts weiter für diesen Ort.‘“
Theory of Self
At Sāvatthī.
“Mendicants, when what exists, because of grasping what and insisting on what, does theory of self arise?”
“Our teachings are rooted in the Buddha. …”
“When form exists, because of grasping form and insisting on form, theory of self arises. When feeling … perception … choices … consciousness exists, because of grasping consciousness and insisting on consciousness, theory of self arises.
What do you think, mendicants? Is form permanent or impermanent?”
“Impermanent, sir.” … “But by not grasping what’s impermanent, suffering, and perishable, would theory of self arise?”
“No, sir.”
“Is feeling … perception … choices … consciousness permanent or impermanent?”
“Impermanent, sir.” … “But by not grasping what’s impermanent, suffering, and perishable, would theory of self arise?”
“No, sir.”
“Seeing this … They understand: ‘… there is nothing further for this place.’”
Attānudiṭṭhisutta
Sāvatthinidānaṁ.
“Kismiṁ nu kho, bhikkhave, sati, kiṁ upādāya, kiṁ abhinivissa attānudiṭṭhi uppajjatī”ti?
Bhagavaṁmūlakā no, bhante, dhammā …pe…
“rūpe kho, bhikkhave, sati, rūpaṁ upādāya, rūpaṁ abhinivissa attānudiṭṭhi uppajjati. Vedanāya sati … saññāya sati … saṅkhāresu sati … viññāṇe sati, viññāṇaṁ upādāya, viññāṇaṁ abhinivissa attānudiṭṭhi uppajjati.
Taṁ kiṁ maññatha, bhikkhave, rūpaṁ niccaṁ vā aniccaṁ vā”ti?
“Aniccaṁ, bhante”. api nu taṁ anupādāya attānudiṭṭhi uppajjeyyā”ti?
“No hetaṁ, bhante”.
“Vedanā … saññā … saṅkhārā … viññāṇaṁ niccaṁ vā aniccaṁ vā”ti?
“Aniccaṁ, bhante”. api nu taṁ anupādāya attānudiṭṭhi uppajjeyyā”ti?
“No hetaṁ, bhante”.
“Evaṁ passaṁ …pe… nāparaṁ itthattāyāti pajānātī”ti.