SN15.7
1. Das erste Kapitel
1. Paṭhamavagga
Schüler
In Sāvatthī.
Da gingen mehrere Mönche und Nonnen zum Buddha … und fragten ihn: „Herr, wie viele Äonen sind vergangen?“
„Mönche und Nonnen, es sind viele Äonen vergangen. Es ist nicht leicht, zu berechnen, wie viele Äonen vergangen sind, wie viele hundert oder tausend oder hunderttausend Äonen.“
„Aber Herr, ist es möglich, dafür ein Gleichnis zu geben?“
„Das ist möglich“, sagte der Buddha.
„Angenommen, da wären vier Schüler, die eine Lebensdauer von hundert Jahren hätten, und jeder würde sich jeden Tag hunderttausend Äonen ins Gedächtnis rufen. Diese vier Schüler würden nach hundert Jahren sterben, und es gäbe immer noch Äonen, an die sie sich nicht erinnert hätten. So viele Äonen sind vergangen. Es ist nicht leicht, zu berechnen, wie viele Äonen vergangen sind, wie viele hundert oder tausend oder hunderttausend Äonen.
Warum ist das so? Das Umherwandern hat keinen erkennbaren Anfang. … Eben das reicht völlig aus, dass ihr in Bezug auf alle Bedingungen ernüchtert werdet, dass eure Leidenschaft schwindet und ihr davon frei werdet.“
Disciples
At Sāvatthī.
Then several mendicants went up to the Buddha … and asked him, “Sir, how many eons have passed?”
“Mendicants, many eons have passed. It’s not easy to calculate how many eons have passed, how many hundreds or thousands or hundreds of thousands of eons.”
“But sir, is it possible to give a simile?”
“It’s possible,” said the Buddha.
“Suppose there were four disciples with a lifespan of a hundred years. And each day they would each recollect a hundred thousand eons. Those four disciples would pass away after a hundred years and there would still be eons that they haven’t recollected. That’s how many eons have passed. It’s not easy to calculate how many eons have passed, how many hundreds or thousands or hundreds of thousands of eons.
Why is that? This transmigration has no known beginning. … This is quite enough for you to become disillusioned, dispassionate, and freed regarding all conditions.”
Sāvakasutta
Sāvatthiyaṁ viharati.
Atha kho sambahulā bhikkhū yena bhagavā …pe… ekamantaṁ nisinnā kho te bhikkhū bhagavantaṁ etadavocuṁ: “kīvabahukā nu kho, bhante, kappā abbhatītā atikkantā”ti?
“Bahukā kho, bhikkhave, kappā abbhatītā atikkantā. Te na sukarā saṅkhātuṁ: ‘ettakā kappā iti vā, ettakāni kappasatāni iti vā, ettakāni kappasahassāni iti vā, ettakāni kappasatasahassāni iti vā’”ti.
“Sakkā pana, bhante, upamaṁ kātun”ti?
“Sakkā, bhikkhave”ti bhagavā avoca.
“Idhassu, bhikkhave, cattāro sāvakā vassasatāyukā vassasatajīvino. Te divase divase kappasatasahassaṁ kappasatasahassaṁ anussareyyuṁ. Ananussaritāva, bhikkhave, tehi kappā assu, atha kho te cattāro sāvakā vassasatāyukā vassasatajīvino vassasatassa accayena kālaṁ kareyyuṁ. Evaṁ bahukā kho, bhikkhave, kappā abbhatītā atikkantā. Te na sukarā saṅkhātuṁ: ‘ettakā kappā iti vā, ettakāni kappasatāni iti vā, ettakāni kappasahassāni iti vā, ettakāni kappasatasahassāni iti vā’ti.
Taṁ kissa hetu? Anamataggoyaṁ, bhikkhave, saṁsāro …pe… alaṁ vimuccitun”ti.