MN130
Götterboten
Devadūtasutta
So habe ich es gehört: Einmal hielt sich der Buddha bei Sāvatthī in Jetas Wäldchen auf, dem Kloster des Anāthapiṇḍika. Da wandte sich der Buddha an die Mönche und Nonnen: „Mönche und Nonnen!“
„Ehrwürdiger Herr“, antworteten sie. Der Buddha sagte:
„Wie wenn da, Mönche und Nonnen, zwei Häuser mit Türen stünden. Ein Mensch mit klaren Augen, der zwischen ihnen stünde, könnte sehen, wie Menschen ein Haus betreten oder verlassen und wie sie hin und her gehen.
Ebenso sehe ich mit geläuterter und übermenschlicher Hellsichtigkeit Lebewesen, wie sie hinscheiden und wieder geboren werden – gering oder hochstehend, schön oder hässlich, an einem guten oder einem schlechten Ort. Ich verstehe, wie Lebewesen entsprechend ihrer Taten weiterziehen: ‚Diese lieben Wesen taten Gutes mit dem Körper, der Sprache und dem Geist. Sie brachten nie die Edlen in Verruf, hatten rechte Ansicht und unternahmen Handlungen aus dieser rechten Ansicht heraus. Als ihr Körper auseinanderbrach, nach dem Tod, wurden sie an einem guten Ort wiedergeboren, in einer himmlischen Welt. Diese lieben Wesen hingegen taten Schlechtes mit dem Körper, der Sprache und dem Geist. Sie brachten die Edlen in Verruf, hatten falsche Ansicht und unternahmen Handlungen aus dieser falschen Ansicht heraus. Als ihr Körper auseinanderbrach, nach dem Tod, wurden sie an einem verlorenen Ort wiedergeboren, einem schlechten Ort, in der Unterwelt, der Hölle.‘
Die Höllenwärter packen jemanden bei den Armen, führen ihn dem König Yama vor und sagen: ‚Majestät, dieser Mensch hat Mutter und Vater, Asketen und Brahmanen nicht die gebührende Achtung erwiesen und hat die Ältesten in der Familie nicht geehrt. Seine Majestät mag ihn bestrafen!‘
Dann geht der König Yama ihm nach, dringt auf ihn ein und nimmt ihn über den ersten Götterboten ins Kreuzverhör: ‚He, Mann, hast du nicht den ersten Götterboten gesehen, der unter den Menschen erschienen ist?‘
Er sagt: ‚Ich habe nichts gesehen, Herr.‘
König Yama sagt zu ihm: ‚He, Mann, hast du nicht unter den Menschen einen kleinen, zarten Säugling gesehen, der in seinen eigenen Ausscheidungen lag?‘
Er sagt: ‚Das habe ich gesehen, Herr.‘
König Yama sagt zu ihm: ‚He, Mann, als vernünftiger erwachsener Mensch, ist dir da nicht in den Sinn gekommen: „Auch ich muss geboren werden, Wiedergeburt bleibt mir nicht erspart. Ich tue besser Gutes mit dem Körper, der Sprache und dem Geist“?‘
Er sagt: ‚Ich konnte nicht, Herr. Ich war nachlässig.‘
König Yama sagt zu ihm: ‚He, Mann, weil du nachlässig warst, hast du mit dem Körper, der Sprache und dem Geist nichts Gutes getan. Nun werden sie dich gewiss entsprechend deiner Nachlässigkeit bestrafen. Diese schlechte Tat wurde nicht von deiner Mutter, deinem Vater, deinem Bruder oder deiner Schwester begangen. Sie wurde nicht von deinen Freunden oder Kollegen, deinen Verwandten oder Sippenangehörigen, von den Gottheiten oder von Asketen und Brahmanen begangen. Diese schlechte Tat wurde ganz allein von dir begangen, und du allein wirst ihr Ergebnis erfahren.‘
Dann dringt der König Yama über den zweiten Götterboten auf ihn ein, geht ihm nach und nimmt ihn ins Kreuzverhör: ‚He, Mann, hast du nicht den zweiten Götterboten gesehen, der unter den Menschen erschienen ist?‘
Er sagt: ‚Ich habe nichts gesehen, Herr.‘
König Yama sagt zu ihm: ‚He, Mann, hast du nicht unter den Menschen eine alte Frau oder einen alten Mann gesehen – achtzig, neunzig oder hundert Jahre alt –, gebeugt, krumm, auf einen Stock gestützt, beim Gehen zitternd, siech, die guten Jahre hinter sich, die Zähne bröckelig, die Haare grau und schütter oder kahl, die Haut runzelig und die Glieder fleckig?‘
Er sagt: ‚Das habe ich gesehen, Herr.‘
König Yama sagt zu ihm: ‚He, Mann, als vernünftiger erwachsener Mensch, ist dir da nicht in den Sinn gekommen: „Auch ich muss alt werden, das Alter bleibt mir nicht erspart. Ich tue besser Gutes mit dem Körper, der Sprache und dem Geist“?‘
Er sagt: ‚Ich konnte nicht, Herr. Ich war nachlässig.‘
König Yama sagt zu ihm: ‚He, Mann, weil du nachlässig warst, hast du mit dem Körper, der Sprache und dem Geist nichts Gutes getan. Nun werden sie dich gewiss entsprechend deiner Nachlässigkeit bestrafen. Diese schlechte Tat wurde nicht von deiner Mutter, deinem Vater, deinem Bruder oder deiner Schwester begangen. Sie wurde nicht von deinen Freunden oder Kollegen, deinen Verwandten oder Sippenangehörigen, von den Gottheiten oder von Asketen und Brahmanen begangen. Diese schlechte Tat wurde ganz allein von dir begangen, und du allein wirst ihr Ergebnis erfahren.‘
Dann geht der König Yama ihm nach, dringt auf ihn ein und nimmt ihn über den dritten Götterboten ins Kreuzverhör: ‚He, Mann, hast du nicht den dritten Götterboten gesehen, der unter den Menschen erschienen ist?‘
Er sagt: ‚Ich habe nichts gesehen, Herr.‘
König Yama sagt zu ihm: ‚He, Mann, hast du nicht unter den Menschen eine Frau oder einen Mann gesehen, mitgenommen, leidend, schwer krank, in den eigenen Ausscheidungen liegend und darauf angewiesen, von den einen hochgehoben und von den anderen niedergelegt zu werden?‘
Er sagt: ‚Das habe ich gesehen, Herr.‘
König Yama sagt zu ihm: ‚He, Mann, als vernünftiger erwachsener Mensch, ist dir da nicht in den Sinn gekommen: „Auch ich muss krank werden, Krankheit bleibt mir nicht erspart. Ich tue besser Gutes mit dem Körper, der Sprache und dem Geist“?‘ Er sagt: ‚Ich konnte nicht, Herr. Ich war nachlässig.‘
König Yama sagt zu ihm: ‚He, Mann, weil du nachlässig warst, hast du mit dem Körper, der Sprache und dem Geist nichts Gutes getan. Nun werden sie dich gewiss entsprechend deiner Nachlässigkeit bestrafen. Diese schlechte Tat wurde nicht von deiner Mutter, deinem Vater, deinem Bruder oder deiner Schwester begangen. Sie wurde nicht von deinen Freunden oder Kollegen, deinen Verwandten oder Sippenangehörigen, von den Gottheiten oder von Asketen und Brahmanen begangen. Diese schlechte Tat wurde ganz allein von dir begangen, und du allein wirst ihr Ergebnis erfahren.‘
Dann dringt der König Yama über den vierten Götterboten auf ihn ein, geht ihm nach und nimmt ihn ins Kreuzverhör: ‚He, Mann, hast du nicht den vierten Götterboten gesehen, der unter den Menschen erschienen ist?‘
Er sagt: ‚Ich habe nichts gesehen, Herr.‘
König Yama sagt zu ihm: ‚He, Mann, hast du nicht unter den Menschen gesehen, wie Könige einen Räuber oder Verbrecher festnehmen ließen und verschiedene Strafen über ihn verhängten – Auspeitschen, Schläge mit Stock oder Knüppel; Abhacken von Händen, Füßen oder beidem; Abschneiden von Ohren, Nase oder beidem; den ‚Breitopf‘, die ‚Muschelrasur‘, ‚Rāhus Mund‘, den ‚Feuerkranz‘, die ‚brennende Hand‘, die ‚gedrehte Binse‘, den ‚Rindenanzug‘, die ‚Antilope‘, den ‚Fleischhaken‘, die ‚Münzen‘, die ‚Ätzlake‘, den ‚gedrehten Stab‘, die ‚Strohmatte‘; mit heißem Öl übergießen, den Hunden zum Fraß vorwerfen, bei lebendigem Leib pfählen oder den Kopf abschlagen?‘
Er sagt: ‚Das habe ich gesehen, Herr.‘
König Yama sagt zu ihm: ‚He, Mann, als vernünftiger erwachsener Mensch, ist dir da nicht in den Sinn gekommen: „Diejenigen in der Welt, die so Schlechtes tun, erfahren in eben diesem Leben all diese verschiedenen Strafen; was widerfährt ihnen erst im nächsten Leben? Ich tue besser Gutes mit dem Körper, der Sprache und dem Geist“?‘
Er sagt: ‚Ich konnte nicht, Herr. Ich war nachlässig.‘
König Yama sagt zu ihm: ‚He, Mann, weil du nachlässig warst, hast du mit dem Körper, der Sprache und dem Geist nichts Gutes getan. Nun werden sie dich gewiss entsprechend deiner Nachlässigkeit bestrafen. Diese schlechte Tat wurde nicht von deiner Mutter, deinem Vater, deinem Bruder oder deiner Schwester begangen. Sie wurde nicht von deinen Freunden oder Kollegen, deinen Verwandten oder Sippenangehörigen, von den Gottheiten oder von Asketen und Brahmanen begangen. Diese schlechte Tat wurde ganz allein von dir begangen, und du allein wirst ihr Ergebnis erfahren.‘
Dann dringt der König Yama über den fünften Götterboten auf ihn ein, geht ihm nach und nimmt ihn ins Kreuzverhör: ‚He, Mann, hast du nicht den fünften Götterboten gesehen, der unter den Menschen erschienen ist?‘
Er sagt: ‚Ich habe nichts gesehen, Herr.‘
König Yama sagt zu ihm: ‚He, Mann, hast du nicht unter den Menschen eine Frau oder einen Mann gesehen, einen, zwei oder drei Tage tot, aufgedunsen, blau verfärbt und verwesend?‘
Er sagt: ‚Das habe ich gesehen, Herr.‘
König Yama sagt zu ihm: ‚He, Mann, als vernünftiger erwachsener Mensch, ist dir da nicht in den Sinn gekommen: „Auch ich muss sterben, der Tod bleibt mir nicht erspart. Ich tue besser Gutes mit dem Körper, der Sprache und dem Geist“?‘
Er sagt: ‚Ich konnte nicht, Herr. Ich war nachlässig.‘
König Yama sagt zu ihm: ‚He, Mann, weil du nachlässig warst, hast du mit dem Körper, der Sprache und dem Geist nichts Gutes getan. Nun werden sie dich gewiss entsprechend deiner Nachlässigkeit bestrafen. Diese schlechte Tat wurde nicht von deiner Mutter, deinem Vater, deinem Bruder oder deiner Schwester begangen. Sie wurde nicht von deinen Freunden oder Kollegen, deinen Verwandten oder Sippenangehörigen, von den Gottheiten oder von Asketen und Brahmanen begangen. Diese schlechte Tat wurde ganz allein von dir begangen, und du allein wirst ihr Ergebnis erfahren.‘
Nachdem König Yama ihn über den fünften Götterboten ins Kreuzverhör genommen hat, schweigt er.
Die Höllenwärter strafen ihn mit der fünffachen Nagelung. Sie stoßen rot glühende Pflöcke durch beide Hände, beide Füße und mitten durch die Brust. Und da erleidet der Mensch schmerzhafte, scharfe, heftige, brennende Gefühle – aber er stirbt nicht, solange diese schlechte Tat nicht erschöpft ist.
Die Höllenwärter werfen ihn nieder und zerhacken ihn mit Äxten. …
Sie hängen ihn kopfüber auf und zerhacken ihn mit Beilen. …
Sie spannen ihn an einen Wagen und treiben ihn vor und zurück über brennende, lodernde, glühende Kohlen. …
Sie zwingen ihn, einen riesigen Berg von brennenden, lodernden, glühenden Kohlen hinauf- und hinunterzuklettern. …
Die Höllenwärter werfen ihn kopfüber in einen rot glühenden Kupferkessel, der brennt, lodert und glüht. Dort kocht er im siedenden Schaum und wird auf und nieder und rundherum geschwemmt. Und da erleidet der Mensch schmerzhafte, scharfe, heftige, brennende Gefühle – aber er stirbt nicht, solange diese schlechte Tat nicht erschöpft ist.
Die Höllenwärter stoßen ihn in die Große Hölle. Nun, über diese große Hölle:
‚Vier Ecken hat sie und vier Tore, ist sauber abschnittsweise aufgeteilt. Von eisernen Wänden ist sie umgeben, aus Eisen ist das Dach.
Auch der Boden ist aus Eisen und brennt mit grimmigem Feuer. Die Hitze strahlt für immer hundert Meilen im Umkreis.‘
Nun schlagen in der Großen Hölle Flammen aus den Wänden prallen auf die gegenüberliegende Wand: von Osten nach Westen, von Westen nach Osten, von Norden nach Süden, von Süden nach Norden, vom Boden zur Decke, von der Decke zum Boden. Und da erleidet der Mensch schmerzhafte, scharfe, heftige, brennende Gefühle – aber er stirbt nicht, solange diese schlechte Tat nicht erschöpft ist.
Es kommt eine Zeit, nachdem eine sehr lange Zeitspanne vergangen ist, da sich das östliche Tor der Großen Hölle öffnet. Da rennt der Mensch, so schnell er kann. Während er rennt, verbrennen seine äußere Haut, seine innere Haut, sein Fleisch und seine Sehnen, und selbst die Knochen rauchen. Das ist sein Entrinnen. Doch wenn er fast den ganzen Weg geschafft hat, schlägt das Tor zu. Und da erleidet der Mensch schmerzhafte, scharfe, heftige, brennende Gefühle – aber er stirbt nicht, solange diese schlechte Tat nicht erschöpft ist.
Es kommt eine Zeit, nachdem eine sehr lange Zeitspanne vergangen ist, da sich das westliche Tor der Großen Hölle öffnet … das nördliche Tor … das südliche Tor. Da rennt der Mensch, so schnell er kann. Während er rennt, verbrennen seine äußere Haut, seine innere Haut, sein Fleisch und seine Sehnen, und selbst die Knochen rauchen. Das ist sein Entrinnen. Doch wenn er fast den ganzen Weg geschafft hat, schlägt das Tor zu. Und da erleidet der Mensch schmerzhafte, scharfe, heftige, brennende Gefühle – aber er stirbt nicht, solange diese schlechte Tat nicht erschöpft ist.
Es kommt eine Zeit, nachdem eine sehr lange Zeitspanne vergangen ist, da sich das östliche Tor der Großen Hölle öffnet. Da rennt der Mensch, so schnell er kann. Während er rennt, verbrennen seine äußere Haut, seine innere Haut, sein Fleisch und seine Sehnen, und selbst die Knochen rauchen. Das ist sein Entrinnen. Und er schafft es zum Tor hinaus.
An die Große Hölle schließt sich unmittelbar die große Kothölle an, und dort fällt der Mensch hinein. In dieser Kothölle gibt es Geschöpfe mit nadelspitzen Mäulern, die sich durch die äußere Haut, die innere Haut, das Fleisch, die Sehnen und die Knochen bohren, bis sie ins Mark vordringen und es verschlingen. Und da erleidet der Mensch schmerzhafte, scharfe, heftige, brennende Gefühle – aber er stirbt nicht, solange diese schlechte Tat nicht erschöpft ist.
An die Kothölle schließt sich unmittelbar die große Hölle der brennenden Spreu an, und dort fällt der Mensch hinein. Und da erleidet der Mensch schmerzhafte, scharfe, heftige, brennende Gefühle – aber er stirbt nicht, solange diese schlechte Tat nicht erschöpft ist.
An die Hölle der brennenden Spreu schließt sich unmittelbar der große Rote Seidenwoll-Wald an. Er ist eine Meile hoch, voller Dornen von einem halben Meter Länge, und brennt, lodert und glüht. Und dort zwingen sie ihn, hinauf- und hinunterzuklettern. Und da erleidet der Mensch schmerzhafte, scharfe, heftige, brennende Gefühle – aber er stirbt nicht, solange diese schlechte Tat nicht erschöpft ist.
An den Roten Seidenwoll-Wald schließt sich unmittelbar der große Schwertblätter-Wald an, und dort fällt der Mensch hinein. Dort schneiden herabgefallene Blätter, die vom Wind aufgewirbelt werden, Hände, Füße oder beides ab; sie schneiden Ohren, Nase oder beides ab. Und da erleidet der Mensch schmerzhafte, scharfe, heftige, brennende Gefühle – aber er stirbt nicht, solange diese schlechte Tat nicht erschöpft ist.
An den Schwertblätter-Wald schließt sich unmittelbar der große Säurefluss an, und dort fällt der Mensch hinein. Dort wird er flussaufwärts und flussabwärts geschwemmt und sowohl flussauf- als auch flussabwärts. Und da erleidet der Mensch schmerzhafte, scharfe, heftige, brennende Gefühle – aber er stirbt nicht, solange diese schlechte Tat nicht erschöpft ist.
Die Höllenwärter ziehen ihn mit einem Haken heraus und stellen ihn auf festen Boden. Sie sagen: ‚He, Mann, was willst du?‘
Er sagt: ‚Ich habe Hunger, Herr.‘
Die Höllenwärter öffnen ihm mit einem rot glühenden Eisenpflock gewaltsam den Mund und stecken eine rot glühende Kupferkugel hinein, die brennt, lodert und glüht. Sie verbrennt Lippen, Mund, Zunge, Rachen und Magen, bevor sie unten wieder herauskommt und die Eingeweide mitzieht. Und da erleidet der Mensch schmerzhafte, scharfe, heftige, brennende Gefühle – aber er stirbt nicht, solange diese schlechte Tat nicht erschöpft ist.
Die Höllenwärter sagen: ‚He, Mann, was willst du?‘
Er sagt: ‚Ich habe Durst, Herr.‘
Die Höllenwärter öffnen ihm mit einem rot glühenden Eisenpflock gewaltsam den Mund und gießen geschmolzenes Kupfer hinein, das brennt, lodert und glüht. Es verbrennt Lippen, Mund, Zunge, Rachen und Magen, bevor es unten wieder herauskommt und die Eingeweide mitzieht. Und da erleidet der Mensch schmerzhafte, scharfe, heftige, brennende Gefühle – aber er stirbt nicht, solange diese schlechte Tat nicht erschöpft ist.
Die Höllenwärter stoßen ihn zurück in die Große Hölle.
Es war einmal eine Zeit, da dachte König Yama: ‚Diejenigen in der Welt, die so Schlechtes tun, erfahren all diese verschiedenen Strafen. Ach, dass ich doch als Mensch wiedergeboren würde! Und dass ein Klargewordener, ein Vollendeter, ein vollkommen erwachter Buddha in der Welt erschiene! Und dass ich dem Buddha meine Aufwartung machen könnte! Dass dann der Buddha mich den Dhamma lehrte, und dass ich seine Lehre verstünde.‘
Nun, ich sage das nicht, weil ich es von einem anderen Asketen oder Brahmanen gehört habe. Ich sage es lediglich, weil ich es selber erkannt und gesehen habe, mir selber darüber klar geworden bin.“
Das sagte der Buddha. Und der Heilige, der Lehrer, fuhr fort:
„Wenn sie von den Götterboten gewarnt werden, grämen sich diese nachlässigen Kinder Manus lange Zeit, wenn sie zu diesem erbärmlichen Ort gehen.
Doch wenn die guten und wahren Menschen von den Götterboten gewarnt werden, vernachlässigen sie nie die Lehre des Edlen.
Sie erkennen die Gefahr im Ergreifen, auf das Geburt und Tod zurückgehen. Die Ungebundenen sind befreit mit der Auflösung von Geburt und Tod.
Glücklich sind sie, zu sicherem Ort gelangt, in diesem Leben verloschen. Über alle Bedrohungen und Gefahren sind sie hinausgelangt und über alles Leiden erhaben.“
So I have heard. At one time the Buddha was staying near Sāvatthī in Jeta’s Grove, Anāthapiṇḍika’s monastery. There the Buddha addressed the mendicants, “Mendicants!”
“Venerable sir,” they replied. The Buddha said this:
“Mendicants, suppose there were two houses with doors. A person with clear eyes standing in between them would see humans entering and leaving a house and wandering to and fro.
In the same way, with clairvoyance that is purified and superhuman, I see sentient beings passing away and being reborn—inferior and superior, beautiful and ugly, in a good place or a bad place. I understand how sentient beings pass on according to their deeds: ‘These dear beings did good things by way of body, speech, and mind. They never denounced the noble ones; they had right view; and they chose to act out of that right view. When their body breaks up, after death, they’re reborn in a good place, a heavenly realm, or among humans. These dear beings did bad things by way of body, speech, and mind. They denounced the noble ones; they had wrong view; and they chose to act out of that wrong view. When their body breaks up, after death, they’re reborn in the ghost realm, the animal realm, or in a place of loss, a bad place, the underworld, hell.’
The wardens of hell take them by the arms and present them to King Yama, saying, ‘Your Majesty, this person did not pay due respect to their mother and father, ascetics and brahmins, or honor the elders in the family. May Your Majesty punish them!’
King Yama pursues, presses, and grills them about the first messenger of the gods. ‘My friend, did you not see the first messenger of the gods that appeared among human beings?’
He says, ‘I saw nothing, sir.’
King Yama says to them, ‘My friend, did you not see among human beings a little baby collapsed in their own urine and feces?’
He says, ‘I saw that, sir.’
King Yama says to them, ‘My friend, did it not occur to you—being sensible and mature— “I, too, am liable to be born. I’m not exempt from rebirth. I’d better do good by way of body, speech, and mind”?’
He says, ‘I couldn’t, sir. I was negligent.’
King Yama says to them, ‘My friend, because you were negligent, you didn’t do good by way of body, speech, and mind. Well, they’ll definitely punish you to fit your negligence. That bad deed wasn’t done by your mother, father, brother, or sister. It wasn’t done by friends and colleagues, by relatives and kin, by ascetics and brahmins, or by the deities. That bad deed was done by you alone, and you alone will experience the result.’
Then King Yama grills them about the second messenger of the gods. ‘My friend, did you not see the second messenger of the gods that appeared among human beings?’
He says, ‘I saw nothing, sir.’
King Yama says to them, ‘My friend, did you not see among human beings an elderly woman or a man—eighty, ninety, or a hundred years old—bent double, crooked, leaning on a staff, trembling as they walk, ailing, past their prime, with teeth broken, hair grey and scanty or bald, skin wrinkled, and limbs blotchy?’
He says, ‘I saw that, sir.’
King Yama says to them, ‘My friend, did it not occur to you—being sensible and mature— “I, too, am liable to grow old. I’m not exempt from old age. I’d better do good by way of body, speech, and mind”?’
He says, ‘I couldn’t, sir. I was negligent.’
King Yama says to them, ‘My friend, because you were negligent, you didn’t do good by way of body, speech, and mind. Well, they’ll definitely punish you to fit your negligence. That bad deed wasn’t done by your mother, father, brother, or sister. It wasn’t done by friends and colleagues, by relatives and kin, by ascetics and brahmins, or by the deities. That bad deed was done by you alone, and you alone will experience the result.’
Then King Yama grills them about the third messenger of the gods. ‘My friend, did you not see the third messenger of the gods that appeared among human beings?’
He says, ‘I saw nothing, sir.’
King Yama says to them, ‘My friend, did you not see among human beings a woman or a man, sick, suffering, gravely ill, collapsed in their own urine and feces, being picked up by some and put down by others?’
He says, ‘I saw that, sir.’
King Yama says to them, ‘My friend, did it not occur to you—being sensible and mature— “I, too, am liable to become sick. I’m not exempt from sickness. I’d better do good by way of body, speech, and mind”?’ He says, ‘I couldn’t, sir. I was negligent.’
King Yama says to them, ‘My friend, because you were negligent, you didn’t do good by way of body, speech, and mind. Well, they’ll definitely punish you to fit your negligence. That bad deed wasn’t done by your mother, father, brother, or sister. It wasn’t done by friends and colleagues, by relatives and kin, by ascetics and brahmins, or by the deities. That bad deed was done by you alone, and you alone will experience the result.’
Then King Yama grills them about the fourth messenger of the gods. ‘My friend, did you not see the fourth messenger of the gods that appeared among human beings?’
He says, ‘I saw nothing, sir.’
King Yama says to them, ‘My friend, did you not see among human beings when the rulers arrested a bandit, a criminal, and subjected them to various punishments— whipping, caning, and clubbing; cutting off hands or feet, or both; cutting off ears or nose, or both; the ‘porridge pot’, the ‘shell-shave’, the ‘demon’s mouth’, the ‘garland of fire’, the ‘burning hand’, the ‘bulrush twist’, the ‘bark dress’, the ‘antelope’, the ‘meat hook’, the ‘coins’, the ‘caustic pickle’, the ‘twisting bar’, the ‘straw mat’; being splashed with hot oil, being fed to the hounds, being impaled alive, and being beheaded?’
He says, ‘I saw that, sir.’
King Yama says to them, ‘My friend, did it not occur to you—being sensible and mature— that if someone who does bad deeds receives such punishment in this very life, what must happen to them in the next; I’d better do good by way of body, speech, and mind”?’
He says, ‘I couldn’t, sir. I was negligent.’
King Yama says to them, ‘My friend, because you were negligent, you didn’t do good by way of body, speech, and mind. Well, they’ll definitely punish you to fit your negligence. That bad deed wasn’t done by your mother, father, brother, or sister. It wasn’t done by friends and colleagues, by relatives and kin, by ascetics and brahmins, or by the deities. That bad deed was done by you alone, and you alone will experience the result.’
Then King Yama grills them about the fifth messenger of the gods. ‘My friend, did you not see the fifth messenger of the gods that appeared among human beings?’
He says, ‘I saw nothing, sir.’
King Yama says to them, ‘My friend, did you not see among human beings a woman or a man, dead for one, two, or three days, bloated, livid, and festering?’
He says, ‘I saw that, sir.’
King Yama says to them, ‘My friend, did it not occur to you—being sensible and mature— “I, too, am liable to die. I’m not exempt from death. I’d better do good by way of body, speech, and mind”?’
He says, ‘I couldn’t, sir. I was negligent.’
King Yama says to them, ‘My friend, because you were negligent, you didn’t do good by way of body, speech, and mind. Well, they’ll definitely punish you to fit your negligence. That bad deed wasn’t done by your mother, father, brother, or sister. It wasn’t done by friends and colleagues, by relatives and kin, by ascetics and brahmins, or by the deities. That bad deed was done by you alone, and you alone will experience the result.’
After grilling them about the fifth messenger of the gods, King Yama falls silent.
The wardens of hell punish them with the five-fold crucifixion. They drive red-hot stakes through the hands and feet, and another in the middle of the chest. And there they suffer painful, sharp, severe, acute feelings—but they don’t die until that bad deed is eliminated.
The wardens of hell throw them down and hack them with axes. …
They hang them upside-down and hack them with hatchets. …
They harness them to a chariot, and drive them back and forth across burning ground, blazing and glowing. …
They make them climb up and down a huge mountain of burning coals, blazing and glowing. …
The wardens of hell turn them upside down and throw them in a red-hot copper pot, burning, blazing, and glowing. There they’re seared in boiling scum, and they’re swept up and down and round and round. And there they suffer painful, sharp, severe, acute feelings—but they don’t die until that bad deed is eliminated.
The wardens of hell toss them into the Great Hell. Now, about that Great Hell:
‘Four are its corners, four its doors, neatly divided section by section. Surrounded by an iron wall, of iron is its roof.
The ground is even made of iron, it burns with fierce fire. The heat forever radiates a hundred leagues around.’
Now in the Great Hell, flames surge out of the walls and crash into the opposite wall: from east to west, from west to east, from north to south, from south to north, from bottom to top, from top to bottom. And there they suffer painful, sharp, severe, acute feelings—but they don’t die until that bad deed is eliminated.
There comes a time when, after a very long period has passed, the eastern gate of the Great Hell is opened. So they run there as fast as they can. And as they run, their outer skin, inner skin, flesh, and sinews burn and even their bones smoke. Such is their escape; but when they’ve managed to make it most of the way, the gate is slammed shut. And there they suffer painful, sharp, severe, acute feelings—but they don’t die until that bad deed is eliminated.
There comes a time when, after a very long period has passed, the western gate … northern gate … southern gate of the Great Hell is opened. So they run there as fast as they can. And as they run, their outer skin, inner skin, flesh, and sinews burn and even their bones smoke. Such is their escape; but when they’ve managed to make it most of the way, the gate is slammed shut. And there they suffer painful, sharp, severe, acute feelings—but they don’t die until that bad deed is eliminated.
There comes a time when, after a very long period has passed, the eastern gate of the Great Hell is opened. So they run there as fast as they can. And as they run, their outer skin, inner skin, flesh, and sinews burn and even their bones smoke. Such is their escape; and they make it out that door.
Immediately adjacent to the Great Hell is the vast Dung Hell. And that’s where they fall. In that Dung Hell there are needle-mouthed creatures that bore through the outer skin, the inner skin, the flesh, sinews, and bones, until they reach the marrow and devour it. And there they suffer painful, sharp, severe, acute feelings—but they don’t die until that bad deed is eliminated.
Immediately adjacent to the Dung Hell is the vast Hell of Burning Chaff. And that’s where they fall. And there they suffer painful, sharp, severe, acute feelings—but they don’t die until that bad deed is eliminated.
Immediately adjacent to the Hell of Burning Chaff is the vast Red Silk-Cotton Forest. It’s a league high, full of sixteen-inch thorns, burning, blazing, and glowing. And there they make them climb up and down. And there they suffer painful, sharp, severe, acute feelings—but they don’t die until that bad deed is eliminated.
Immediately adjacent to the Red Silk-Cotton Forest is the vast Sword-Leaf Forest. They enter that. There the fallen leaves blown by the wind cut their hands, feet, both hands and feet; they cut their ears, nose, both ears and nose. And there they suffer painful, sharp, severe, acute feelings—but they don’t die until that bad deed is eliminated.
Immediately adjacent to the Sword-Leaf Forest is the vast Acid River. And that’s where they fall. There they are swept upstream, swept downstream, and swept both up and down stream. And there they suffer painful, sharp, severe, acute feelings—but they don’t die until that bad deed is eliminated.
The wardens of hell pull them out with a hook and place them on solid ground, and say, ‘My friend, what do you want?’
They say, ‘I’m hungry, sir.’
The wardens of hell force open their mouth with a hot iron spike—burning, blazing, glowing—and shove in a red-hot copper ball, burning, blazing, and glowing. It burns their lips, mouth, tongue, throat, and stomach before coming out below dragging their entrails. And there they feel painful, sharp, severe, acute feelings—but they don’t die until that bad deed is eliminated.
The wardens of hell say, ‘My friend, what do you want?’
They say, ‘I’m thirsty, sir.’
The wardens of hell force open their mouth with a hot iron spike—burning, blazing, glowing—and pour in molten copper, burning, blazing, and glowing. It burns their lips, mouth, tongue, throat, and stomach before coming out below dragging their entrails. And there they feel painful, sharp, severe, acute feelings—but they don’t die until that bad deed is eliminated.
The wardens of hell toss them back in the Great Hell.
Once upon a time, King Yama thought: ‘Those who do such bad deeds in the world receive these many different punishments. Oh, I hope I may be reborn as a human being! And that a Realized One—a perfected one, a fully awakened Buddha—arises in the world! And that I may pay homage to the Buddha! Then the Buddha can teach me Dhamma, so that I may understand his teaching.’
Now, I don’t say this because I’ve heard it from some other ascetic or brahmin. I only say it because I’ve known, seen, and realized it for myself.”
That is what the Buddha said. Then the Holy One, the Teacher, went on to say:
“When warned by the gods’ messengers, those sons of Manu who are negligent sorrow for a long time when they go to that wretched place.
When warned by the gods’ messengers, the good and true persons here never neglect the teaching of the Noble One.
Seeing the danger in grasping, the origin of birth and death, the unattached are freed with the ending of birth and death.
Happy, they’ve come to a safe place, quenched in this very life. They’ve gone beyond all threats and perils, and risen above all suffering.”
Evaṁ me sutaṁ— ekaṁ samayaṁ bhagavā sāvatthiyaṁ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme. Tatra kho bhagavā bhikkhū āmantesi: “bhikkhavo”ti.
“Bhadante”ti te bhikkhū bhagavato paccassosuṁ. Bhagavā etadavoca:
“Seyyathāpi, bhikkhave, dve agārā sadvārā, tattha cakkhumā puriso majjhe ṭhito passeyya manusse gehaṁ pavisantepi nikkhamantepi anucaṅkamantepi anuvicarantepi;
evameva kho ahaṁ, bhikkhave, dibbena cakkhunā visuddhena atikkantamānusakena satte passāmi cavamāne upapajjamāne hīne paṇīte suvaṇṇe dubbaṇṇe, sugate duggate yathākammūpage satte pajānāmi: ‘ime vata bhonto sattā kāyasucaritena samannāgatā vacīsucaritena samannāgatā manosucaritena samannāgatā ariyānaṁ anupavādakā sammādiṭṭhikā sammādiṭṭhikammasamādānā; te kāyassa bhedā paraṁ maraṇā sugatiṁ saggaṁ lokaṁ upapannā. Ime vā pana bhonto sattā kāyasucaritena samannāgatā vacīsucaritena samannāgatā manosucaritena samannāgatā ariyānaṁ anupavādakā sammādiṭṭhikā sammādiṭṭhikammasamādānā; te kāyassa bhedā paraṁ maraṇā manussesu upapannā. Ime vata bhonto sattā kāyaduccaritena samannāgatā vacīduccaritena samannāgatā manoduccaritena samannāgatā ariyānaṁ upavādakā micchādiṭṭhikā micchādiṭṭhikammasamādānā; te kāyassa bhedā paraṁ maraṇā pettivisayaṁ upapannā. Ime vā pana bhonto sattā kāyaduccaritena samannāgatā vacīduccaritena samannāgatā manoduccaritena samannāgatā ariyānaṁ upavādakā micchādiṭṭhikā micchādiṭṭhikammasamādānā; te kāyassa bhedā paraṁ maraṇā tiracchānayoniṁ upapannā. Ime vā pana bhonto sattā kāyaduccaritena samannāgatā vacīduccaritena samannāgatā manoduccaritena samannāgatā ariyānaṁ upavādakā micchādiṭṭhikā micchādiṭṭhikammasamādānā; te kāyassa bhedā paraṁ maraṇā apāyaṁ duggatiṁ vinipātaṁ nirayaṁ upapannā’ti.
Tamenaṁ, bhikkhave, nirayapālā nānābāhāsu gahetvā yamassa rañño dassenti: ‘ayaṁ, deva, puriso amatteyyo apetteyyo asāmañño abrāhmañño, na kule jeṭṭhāpacāyī. Imassa devo daṇḍaṁ paṇetū’ti.
Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā paṭhamaṁ devadūtaṁ samanuyuñjati samanugāhati samanubhāsati: ‘ambho purisa, na tvaṁ addasa manussesu paṭhamaṁ devadūtaṁ pātubhūtan’ti?
So evamāha: ‘nāddasaṁ, bhante’ti.
Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā evamāha: ‘ambho purisa, na tvaṁ addasa manussesu daharaṁ kumāraṁ mandaṁ uttānaseyyakaṁ sake muttakarīse palipannaṁ semānan’ti?
So evamāha: ‘addasaṁ, bhante’ti.
Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā evamāha: ‘ambho purisa, tassa te viññussa sato mahallakassa na etadahosi— ahampi khomhi jātidhammo, jātiṁ anatīto. Handāhaṁ kalyāṇaṁ karomi kāyena vācāya manasā’ti?
So evamāha: ‘nāsakkhissaṁ, bhante, pamādassaṁ, bhante’ti.
Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā evamāha: ‘ambho purisa, pamādavatāya na kalyāṇamakāsi kāyena vācāya manasā. Taggha tvaṁ, ambho purisa, tathā karissanti yathā taṁ pamattaṁ. Taṁ kho pana te etaṁ pāpakammaṁ neva mātarā kataṁ na pitarā kataṁ na bhātarā kataṁ na bhaginiyā kataṁ na mittāmaccehi kataṁ na ñātisālohitehi kataṁ na samaṇabrāhmaṇehi kataṁ na devatāhi kataṁ, tayāvetaṁ pāpakammaṁ kataṁ, tvaññevetassa vipākaṁ paṭisaṁvedissasī’ti.
Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā paṭhamaṁ devadūtaṁ samanuyuñjitvā samanugāhitvā samanubhāsitvā dutiyaṁ devadūtaṁ samanuyuñjati samanugāhati samanubhāsati: ‘ambho purisa, na tvaṁ addasa manussesu dutiyaṁ devadūtaṁ pātubhūtan’ti?
So evamāha: ‘nāddasaṁ, bhante’ti.
Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā evamāha: ‘ambho purisa, na tvaṁ addasa manussesu itthiṁ vā purisaṁ vā (…) jiṇṇaṁ gopānasivaṅkaṁ bhoggaṁ daṇḍaparāyanaṁ pavedhamānaṁ gacchantaṁ āturaṁ gatayobbanaṁ khaṇḍadantaṁ palitakesaṁ vilūnaṁ khalitasiraṁ valinaṁ tilakāhatagattan’ti?
So evamāha: ‘addasaṁ, bhante’ti.
Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā evamāha: ‘ambho purisa, tassa te viññussa sato mahallakassa na etadahosi— ahampi khomhi jarādhammo, jaraṁ anatīto. Handāhaṁ kalyāṇaṁ karomi kāyena vācāya manasā’ti?
So evamāha: ‘nāsakkhissaṁ, bhante, pamādassaṁ, bhante’ti.
Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā evamāha: ‘ambho purisa, pamādavatāya na kalyāṇamakāsi kāyena vācāya manasā. Taggha tvaṁ, ambho purisa, tathā karissanti yathā taṁ pamattaṁ. Taṁ kho pana te etaṁ pāpakammaṁ neva mātarā kataṁ na pitarā kataṁ na bhātarā kataṁ na bhaginiyā kataṁ na mittāmaccehi kataṁ na ñātisālohitehi kataṁ na samaṇabrāhmaṇehi kataṁ na devatāhi kataṁ, tayāvetaṁ pāpakammaṁ kataṁ, tvaññevetassa vipākaṁ paṭisaṁvedissasī’ti.
Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā dutiyaṁ devadūtaṁ samanuyuñjitvā samanugāhitvā samanubhāsitvā tatiyaṁ devadūtaṁ samanuyuñjati samanugāhati samanubhāsati: ‘ambho purisa, na tvaṁ addasa manussesu tatiyaṁ devadūtaṁ pātubhūtan’ti?
So evamāha: ‘nāddasaṁ, bhante’ti.
Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā evamāha: ‘ambho purisa, na tvaṁ addasa manussesu itthiṁ vā purisaṁ vā ābādhikaṁ dukkhitaṁ bāḷhagilānaṁ sake muttakarīse palipannaṁ semānaṁ aññehi vuṭṭhāpiyamānaṁ aññehi saṁvesiyamānan’ti?
So evamāha: ‘addasaṁ, bhante’ti.
Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā evamāha: ‘ambho purisa, tassa te viññussa sato mahallakassa na etadahosi— ahampi khomhi byādhidhammo, byādhiṁ anatīto. Handāhaṁ kalyāṇaṁ karomi kāyena vācāya manasā’ti? So evamāha: ‘nāsakkhissaṁ, bhante, pamādassaṁ, bhante’ti.
Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā evamāha: ‘ambho purisa, pamādavatāya na kalyāṇamakāsi kāyena vācāya manasā. Taggha tvaṁ, ambho purisa, tathā karissanti yathā taṁ pamattaṁ. Taṁ kho pana te etaṁ pāpakammaṁ neva mātarā kataṁ na pitarā kataṁ na bhātarā kataṁ na bhaginiyā kataṁ na mittāmaccehi kataṁ na ñātisālohitehi kataṁ na samaṇabrāhmaṇehi kataṁ na devatāhi kataṁ, tayāvetaṁ pāpakammaṁ kataṁ, tvaññevetassa vipākaṁ paṭisaṁvedissasī’ti.
Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā tatiyaṁ devadūtaṁ samanuyuñjitvā samanugāhitvā samanubhāsitvā catutthaṁ devadūtaṁ samanuyuñjati samanugāhati samanubhāsati: ‘ambho purisa, na tvaṁ addasa manussesu catutthaṁ devadūtaṁ pātubhūtan’ti?
So evamāha: ‘nāddasaṁ, bhante’ti.
Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā evamāha: ‘ambho purisa, na tvaṁ addasa manussesu rājāno coraṁ āgucāriṁ gahetvā vividhā kammakāraṇā kārente— kasāhipi tāḷente vettehipi tāḷente addhadaṇḍakehipi tāḷente hatthampi chindante pādampi chindante hatthapādampi chindante kaṇṇampi chindante nāsampi chindante kaṇṇanāsampi chindante bilaṅgathālikampi karonte saṅkhamuṇḍikampi karonte rāhumukhampi karonte jotimālikampi karonte hatthapajjotikampi karonte erakavattikampi karonte cīrakavāsikampi karonte eṇeyyakampi karonte baḷisamaṁsikampi karonte kahāpaṇikampi karonte khārāpatacchikampi karonte palighaparivattikampi karonte palālapīṭhakampi karonte tattenapi telena osiñcante sunakhehipi khādāpente jīvantampi sūle uttāsente asināpi sīsaṁ chindante’ti?
So evamāha: ‘addasaṁ, bhante’ti.
Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā evamāha: ‘ambho purisa, tassa te viññussa sato mahallakassa na etadahosi— ye kira, bho, pāpakāni kammāni karonti te diṭṭheva dhamme evarūpā vividhā kammakāraṇā karīyanti, kimaṅgaṁ pana parattha. Handāhaṁ kalyāṇaṁ karomi kāyena vācāya manasā’ti?
So evamāha: ‘nāsakkhissaṁ, bhante, pamādassaṁ, bhante’ti.
Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā evamāha: ‘ambho purisa, pamādavatāya na kalyāṇamakāsi kāyena vācāya manasā. Taggha tvaṁ, ambho purisa, tathā karissanti yathā taṁ pamattaṁ. Taṁ kho pana te etaṁ pāpakammaṁ neva mātarā kataṁ na pitarā kataṁ na bhātarā kataṁ na bhaginiyā kataṁ na mittāmaccehi kataṁ na ñātisālohitehi kataṁ na samaṇabrāhmaṇehi kataṁ na devatāhi kataṁ, tayāvetaṁ pāpakammaṁ kataṁ, tvaññevetassa vipākaṁ paṭisaṁvedissasī’ti.
Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā catutthaṁ devadūtaṁ samanuyuñjitvā samanugāhitvā samanubhāsitvā pañcamaṁ devadūtaṁ samanuyuñjati samanugāhati samanubhāsati: ‘ambho purisa, na tvaṁ addasa manussesu pañcamaṁ devadūtaṁ pātubhūtan’ti?
So evamāha: ‘nāddasaṁ, bhante’ti.
Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā evamāha: ‘ambho purisa, na tvaṁ addasa manussesu itthiṁ vā purisaṁ vā ekāhamataṁ vā dvīhamataṁ vā tīhamataṁ vā uddhumātakaṁ vinīlakaṁ vipubbakajātan’ti?
So evamāha: ‘addasaṁ, bhante’ti.
Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā evamāha: ‘ambho purisa, tassa te viññussa sato mahallakassa na etadahosi— ahampi khomhi maraṇadhammo, maraṇaṁ anatīto. Handāhaṁ kalyāṇaṁ karomi kāyena vācāya manasā’ti?
So evamāha: ‘nāsakkhissaṁ, bhante, pamādassaṁ, bhante’ti.
Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā evamāha: ‘ambho purisa, pamādavatāya na kalyāṇamakāsi kāyena vācāya manasā. Taggha tvaṁ, ambho purisa, tathā karissanti yathā taṁ pamattaṁ. Taṁ kho pana te etaṁ pāpakammaṁ neva mātarā kataṁ na pitarā kataṁ na bhātarā kataṁ na bhaginiyā kataṁ na mittāmaccehi kataṁ na ñātisālohitehi kataṁ na samaṇabrāhmaṇehi kataṁ na devatāhi kataṁ, tayāvetaṁ pāpakammaṁ kataṁ, tvaññevetassa vipākaṁ paṭisaṁvedissasī’ti.
Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā pañcamaṁ devadūtaṁ samanuyuñjitvā samanugāhitvā samanubhāsitvā tuṇhī hoti.
Tamenaṁ, bhikkhave, nirayapālā pañcavidhabandhanaṁ nāma kammakāraṇaṁ karonti— tattaṁ ayokhilaṁ hatthe gamenti, tattaṁ ayokhilaṁ dutiye hatthe gamenti, tattaṁ ayokhilaṁ pāde gamenti, tattaṁ ayokhilaṁ dutiye pāde gamenti, tattaṁ ayokhilaṁ majjheurasmiṁ gamenti. So tattha dukkhā tibbā kharā kaṭukā vedanā vedeti, na ca tāva kālaṁ karoti yāva na taṁ pāpakammaṁ byantīhoti.
Tamenaṁ, bhikkhave, nirayapālā saṁvesetvā kuṭhārīhi tacchanti …pe…
tamenaṁ, bhikkhave, nirayapālā uddhampādaṁ adhosiraṁ gahetvā vāsīhi tacchanti …pe…
tamenaṁ, bhikkhave, nirayapālā rathe yojetvā ādittāya pathaviyā sampajjalitāya sajotibhūtāya sārentipi, paccāsārentipi …pe…
tamenaṁ, bhikkhave, nirayapālā mahantaṁ aṅgārapabbataṁ ādittaṁ sampajjalitaṁ sajotibhūtaṁ āropentipi oropentipi …pe…
tamenaṁ, bhikkhave, nirayapālā uddhampādaṁ adhosiraṁ gahetvā tattāya lohakumbhiyā pakkhipanti ādittāya sampajjalitāya sajotibhūtāya. So tattha pheṇuddehakaṁ paccamāno sakimpi uddhaṁ gacchati, sakimpi adho gacchati, sakimpi tiriyaṁ gacchati. So tattha dukkhā tibbā kharā kaṭukā vedanā vedeti, na ca tāva kālaṁ karoti yāva na taṁ pāpakammaṁ byantīhoti.
Tamenaṁ, bhikkhave, nirayapālā mahāniraye pakkhipanti. So kho pana, bhikkhave, mahānirayo—
Catukkaṇṇo catudvāro, vibhatto bhāgaso mito; Ayopākārapariyanto, ayasā paṭikujjito.
Tassa ayomayā bhūmi, jalitā tejasāyutā; Samantā yojanasataṁ, pharitvā tiṭṭhati sabbadā.
Tassa kho pana, bhikkhave, mahānirayassa puratthimāya bhittiyā acci uṭṭhahitvā pacchimāya bhittiyā paṭihaññati, pacchimāya bhittiyā acci uṭṭhahitvā puratthimāya bhittiyā paṭihaññati, uttarāya bhittiyā acci uṭṭhahitvā dakkhiṇāya bhittiyā paṭihaññati, dakkhiṇāya bhittiyā acci uṭṭhahitvā uttarāya bhittiyā paṭihaññati, heṭṭhā acci uṭṭhahitvā upari paṭihaññati, uparito acci uṭṭhahitvā heṭṭhā paṭihaññati. So tattha dukkhā tibbā kharā kaṭukā vedanā vedeti, na ca tāva kālaṁ karoti yāva na taṁ pāpakammaṁ byantīhoti.
Hoti kho so, bhikkhave, samayo yaṁ kadāci karahaci dīghassa addhuno accayena tassa mahānirayassa puratthimaṁ dvāraṁ apāpurīyati. So tattha sīghena javena dhāvati. Tassa sīghena javena dhāvato chavimpi ḍayhati, cammampi ḍayhati, maṁsampi ḍayhati, nhārumpi ḍayhati, aṭṭhīnipi sampadhūpāyanti, ubbhataṁ tādisameva hoti. Yato ca kho so, bhikkhave, bahusampatto hoti, atha taṁ dvāraṁ pidhīyati. So tattha dukkhā tibbā kharā kaṭukā vedanā vedeti, na ca tāva kālaṁ karoti yāva na taṁ pāpakammaṁ byantīhoti.
Hoti kho so, bhikkhave, samayo yaṁ kadāci karahaci dīghassa addhuno accayena tassa mahānirayassa pacchimaṁ dvāraṁ apāpurīyati …pe… uttaraṁ dvāraṁ apāpurīyati …pe… dakkhiṇaṁ dvāraṁ apāpurīyati. So tattha sīghena javena dhāvati. Tassa sīghena javena dhāvato chavimpi ḍayhati, cammampi ḍayhati, maṁsampi ḍayhati, nhārumpi ḍayhati, aṭṭhīnipi sampadhūpāyanti, ubbhataṁ tādisameva hoti. Yato ca kho so, bhikkhave, bahusampatto hoti, atha taṁ dvāraṁ pidhīyati. So tattha dukkhā tibbā kharā kaṭukā vedanā vedeti, na ca tāva kālaṁ karoti yāva na taṁ pāpakammaṁ byantīhoti.
Hoti kho so, bhikkhave, samayo yaṁ kadāci karahaci dīghassa addhuno accayena tassa mahānirayassa puratthimaṁ dvāraṁ apāpurīyati. So tattha sīghena javena dhāvati. Tassa sīghena javena dhāvato chavimpi ḍayhati, cammampi ḍayhati, maṁsampi ḍayhati, nhārumpi ḍayhati, aṭṭhīnipi sampadhūpāyanti, ubbhataṁ tādisameva hoti. So tena dvārena nikkhamati.
Tassa kho pana, bhikkhave, mahānirayassa samanantarā sahitameva mahanto gūthanirayo. So tattha patati. Tasmiṁ kho pana, bhikkhave, gūthaniraye sūcimukhā pāṇā chaviṁ chindanti, chaviṁ chetvā cammaṁ chindanti, cammaṁ chetvā maṁsaṁ chindanti, maṁsaṁ chetvā nhāruṁ chindanti, nhāruṁ chetvā aṭṭhiṁ chindanti, aṭṭhiṁ chetvā aṭṭhimiñjaṁ khādanti. So tattha dukkhā tibbā kharā kaṭukā vedanā vedeti, na ca tāva kālaṁ karoti yāva na taṁ pāpakammaṁ byantīhoti.
Tassa kho pana, bhikkhave, gūthanirayassa samanantarā sahitameva mahanto kukkulanirayo. So tattha patati. So tattha dukkhā tibbā kharā kaṭukā vedanā vedeti, na ca tāva kālaṁ karoti yāva na taṁ pāpakammaṁ byantīhoti.
Tassa kho pana, bhikkhave, kukkulanirayassa samanantarā sahitameva mahantaṁ simbalivanaṁ uddhaṁ yojanamuggataṁ soḷasaṅgulakaṇṭakaṁ ādittaṁ sampajjalitaṁ sajotibhūtaṁ. Tattha āropentipi oropentipi. So tattha dukkhā tibbā kharā kaṭukā vedanā vedeti, na ca tāva kālaṁ karoti yāva na taṁ pāpakammaṁ byantīhoti.
Tassa kho pana, bhikkhave, simbalivanassa samanantarā sahitameva mahantaṁ asipattavanaṁ. So tattha pavisati. Tassa vāteritāni pattāni patitāni hatthampi chindanti, pādampi chindanti, hatthapādampi chindanti, kaṇṇampi chindanti, nāsampi chindanti, kaṇṇanāsampi chindanti. So tattha dukkhā tibbā kharā kaṭukā vedanā vedeti, na ca tāva kālaṁ karoti yāva na taṁ pāpakammaṁ byantīhoti.
Tassa kho pana, bhikkhave, asipattavanassa samanantarā sahitameva mahatī khārodakā nadī. So tattha patati. So tattha anusotampi vuyhati, paṭisotampi vuyhati, anusotapaṭisotampi vuyhati. So tattha dukkhā tibbā kharā kaṭukā vedanā vedeti, na ca tāva kālaṁ karoti yāva na taṁ pāpakammaṁ byantīhoti.
Tamenaṁ, bhikkhave, nirayapālā balisena uddharitvā thale patiṭṭhāpetvā evamāhaṁsu: ‘ambho purisa, kiṁ icchasī’ti?
So evamāha: ‘jighacchitosmi, bhante’ti.
Tamenaṁ, bhikkhave, nirayapālā tattena ayosaṅkunā mukhaṁ vivaritvā ādittena sampajjalitena sajotibhūtena tattaṁ lohaguḷaṁ mukhe pakkhipanti ādittaṁ sampajjalitaṁ sajotibhūtaṁ. So tassa oṭṭhampi dahati, mukhampi dahati, kaṇṭhampi dahati, urampi dahati, antampi antaguṇampi ādāya adhobhāgā nikkhamati. So tattha dukkhā tibbā kharā kaṭukā vedanā vedeti, na ca tāva kālaṁ karoti yāva na taṁ pāpakammaṁ byantīhoti.
Tamenaṁ, bhikkhave, nirayapālā evamāhaṁsu: ‘ambho purisa, kiṁ icchasī’ti?
So evamāha: ‘pipāsitosmi, bhante’ti.
Tamenaṁ, bhikkhave, nirayapālā tattena ayosaṅkunā mukhaṁ vivaritvā ādittena sampajjalitena sajotibhūtena tattaṁ tambalohaṁ mukhe āsiñcanti ādittaṁ sampajjalitaṁ sajotibhūtaṁ. Taṁ tassa oṭṭhampi dahati, mukhampi dahati, kaṇṭhampi dahati, urampi dahati, antampi antaguṇampi ādāya adhobhāgā nikkhamati. So tattha dukkhā tibbā kharā kaṭukā vedanā vedeti, na ca tāva kālaṁ karoti, yāva na taṁ pāpakammaṁ byantīhoti.
Tamenaṁ, bhikkhave, nirayapālā puna mahāniraye pakkhipanti.
Bhūtapubbaṁ, bhikkhave, yamassa rañño etadahosi: ‘ye kira, bho, loke pāpakāni akusalāni kammāni karonti te evarūpā vividhā kammakāraṇā karīyanti. Aho vatāhaṁ manussattaṁ labheyyaṁ. Tathāgato ca loke uppajjeyya arahaṁ sammāsambuddho. Tañcāhaṁ bhagavantaṁ payirupāseyyaṁ. So ca me bhagavā dhammaṁ deseyya. Tassa cāhaṁ bhagavato dhammaṁ ājāneyyan’ti.
Taṁ kho panāhaṁ, bhikkhave, nāññassa samaṇassa vā brāhmaṇassa vā sutvā vadāmi, api ca yadeva sāmaṁ ñātaṁ sāmaṁ diṭṭhaṁ sāmaṁ viditaṁ tadevāhaṁ vadāmī”ti.
Idamavoca bhagavā. Idaṁ vatvāna sugato athāparaṁ etadavoca satthā:
“Coditā devadūtehi, ye pamajjanti māṇavā; Te dīgharattaṁ socanti, hīnakāyūpagā narā.
Ye ca kho devadūtehi, santo sappurisā idha; Coditā nappamajjanti, ariyadhamme kudācanaṁ.
Upādāne bhayaṁ disvā, jātimaraṇasambhave; Anupādā vimuccanti, jātimaraṇasaṅkhaye.
Te khemappattā sukhino, diṭṭhadhammābhinibbutā; Sabbaverabhayātītā, sabbadukkhaṁ upaccagun”ti.