ITI92
Das Dreierbuch
Tikanipāta
5. Das fünfte Kapitel
Der Zipfel des Umhangs
Das wurde vom Buddha, dem Vollendeten, gesagt; das habe ich gehört:
„Mönche und Nonnen, angenommen, ein Mönch hielte den Zipfel meines Umhangs und ginge Schritt für Schritt hinter mir her. Doch er begehrte Sinnenfreuden, wäre voller heftiger Wollust, bösen Willens und gehässiger Absicht. Er wäre unachtsam, ohne Situationsbewusstsein, ohne Versenkung, mit schweifendem Geist und unbeherrschten Sinnen. Dann ist er weit von mir entfernt und ich von ihm. Warum ist das so? Weil dieser Mönch die Lehre nicht sieht. Wer die Lehre nicht sieht, sieht mich nicht.
Angenommen, ein Mönch lebte hundert Meilen entfernt. Doch er begehrte keine Sinnenfreuden, wäre nicht voller heftiger Wollust, bösen Willens und gehässiger Absicht. Er wäre achtsam, mit Situationsbewusstsein und Versenkung, mit geeintem Geist und beherrschten Sinnen. Dann ist er nahe bei mir und ich bei ihm. Warum ist das so? Weil dieser Mönch die Lehre sieht. Wer die Lehre sieht, sieht mich.“
Der Buddha sprach diese Sache. Dazu wird gesagt:
„Wer voller Begierde und Bedrängnis ist, kann auch dicht hinterhergehen, doch seht, wie weit er entfernt ist – der Aufgewühlte vom Stillen, der Brennende vom Verloschenen, der Gierige vom Gierlosen.
Ein kluger Mensch, der die Lehre verstanden und unmittelbar erkannt hat, wird ruhig, wie ein See, der vom Wind nicht bewegt wird.
Seht, wie nahe er ist – der Stille dem Stillen, der Verloschene dem Verloschenen, der Gierlose dem Gierlosen.“
Auch das ist eine Sache, die vom Gesegneten gesprochen wurde: Das habe ich gehört.
Chapter Five
The Corner of the Cloak
This was said by the Buddha, the Perfected One: that is what I heard.
“Mendicants, suppose a mendicant were to hold the corner of my cloak and follow behind me step by step. Yet they covet sensual pleasures; they’re infatuated, full of ill will and malicious intent. They are unmindful, lacking situational awareness and immersion, with straying minds and undisciplined faculties. Then they are far from me, and I from them. Why is that? Because that mendicant does not see the teaching. Not seeing the teaching, they do not see me.
Suppose a mendicant were to live a hundred leagues away. Yet they do not covet sensual pleasures; they’re not infatuated, or full of ill will and malicious intent. They have established mindfulness, situational awareness and immersion, with unified mind and restrained faculties. Then they are close to me, and I to them. Why is that? Because that mendicant sees the teaching. Seeing the teaching, they see me.”
The Buddha spoke this matter. On this it is said:
“One full of desire and distress may follow close behind, yet see how distant they are— the stirred from the still, the burning from the quenched, the greedy from the greedless.
An astute person who has understood and directly known the teaching, grows calm, as unperturbed as a lake free of wind.
See how close they are— the still to the still, the quenched to the quenched, the greedless to the greedless.”
This too is a matter that was spoken by the Blessed One: that is what I heard.
Pañcamavagga
Saṅghāṭikaṇṇasutta
Vuttañhetaṁ bhagavatā vuttamarahatāti me sutaṁ:
“Saṅghāṭikaṇṇe cepi, bhikkhave, bhikkhu gahetvā piṭṭhito piṭṭhito anubandho assa pāde pādaṁ nikkhipanto, so ca hoti abhijjhālu kāmesu tibbasārāgo byāpannacitto paduṭṭhamanasaṅkappo muṭṭhassati asampajāno asamāhito vibbhantacitto pākatindriyo; atha kho so ārakāva mayhaṁ, ahañca tassa. Taṁ kissa hetu? Dhammañhi so, bhikkhave, bhikkhu na passati. Dhammaṁ apassanto na maṁ passati.
Yojanasate cepi so, bhikkhave, bhikkhu vihareyya. So ca hoti anabhijjhālu kāmesu na tibbasārāgo abyāpannacitto apaduṭṭhamanasaṅkappo upaṭṭhitassati sampajāno samāhito ekaggacitto saṁvutindriyo; atha kho so santikeva mayhaṁ, ahañca tassa. Taṁ kissa hetu? Dhammañhi so, bhikkhave, bhikkhu passati; dhammaṁ passanto maṁ passatī”ti.
Etamatthaṁ bhagavā avoca. Tatthetaṁ iti vuccati:
“Anubandhopi ce assa, mahiccho ca vighātavā; Ejānugo anejassa, nibbutassa anibbuto; Giddho so vītagedhassa, passa yāvañca ārakā.
Yo ca dhammamabhiññāya, dhammamaññāya paṇḍito; Rahadova nivāte ca, anejo vūpasammati.
Anejo so anejassa, nibbutassa ca nibbuto; Agiddho vītagedhassa, passa yāvañca santike”ti.
Ayampi attho vutto bhagavatā, iti me sutanti.