ITI71
Das Dreierbuch
Tikanipāta
3. Das dritte Kapitel
Rechte Ansicht haben
Das wurde vom Buddha, dem Vollendeten, gesagt; das habe ich gehört:
„Mönche und Nonnen, ich habe gesehen, wie Lebewesen mit dem Körper, der Sprache und dem Geist Gutes taten, die Edlen nicht in Verruf brachten, rechte Ansicht hatten und Handlungen aus dieser rechten Ansicht heraus unternahmen. Als ihr Körper auseinanderbrach, nach dem Tod, wurden sie an einem guten Ort wiedergeboren, in einer himmlischen Welt.
Nun, ich sage das nicht, weil ich es von einem anderen Asketen oder Brahmanen gehört habe. Ich sage es lediglich, weil ich es selbst erkannt und gesehen habe, mir selbst darüber klar geworden bin.“
Der Buddha sprach diese Sache. Dazu wird gesagt:
„Wenn der Geist richtig gerichtet ist und rechte Worte gesprochen, wenn auch rechte Taten mit dem Körper verübt wurden: Eine Person, die hier
in diesem kurzen Leben viel gelernt und Gutes getan hat, dieser Weise wird, wenn sein Körper auseinanderbricht, im Himmel wiedergeboren.“
Auch das ist eine Sache, die vom Gesegneten gesprochen wurde: Das habe ich gehört.
Chapter Three
Having Right View
This was said by the Buddha, the Perfected One: that is what I heard.
“Mendicants, I’ve seen beings who engaged in good conduct of body, speech, and mind, who did not denounce the noble ones, who held right view and acted accordingly. At the breaking up of the body, after death, they were reborn in a good destination, a heavenly realm.
Now, I don’t say this because I’ve heard it from some other ascetic or brahmin. I only say it because I’ve known, seen, and realized it for myself.”
The Buddha spoke this matter. On this it is said:
“When the mind has been directed right, and words rightly spoken, and right bodily deeds have been done, an individual here
learned, doer of good deeds, though their life may be short, when their body breaks up, that wise person is reborn in heaven.”
This too is a matter that was spoken by the Blessed One: that is what I heard.
Tatiyavagga
Sammādiṭṭhikasutta
Vuttañhetaṁ bhagavatā vuttamarahatāti me sutaṁ:
“Diṭṭhā mayā, bhikkhave, sattā kāyasucaritena samannāgatā vacīsucaritena samannāgatā manosucaritena samannāgatā ariyānaṁ anupavādakā sammādiṭṭhikā sammādiṭṭhikammasamādānā. Te kāyassa bhedā paraṁ maraṇā sugatiṁ saggaṁ lokaṁ upapannā.
Taṁ kho panāhaṁ, bhikkhave, nāññassa samaṇassa vā brāhmaṇassa vā sutvā vadāmi. Api ca, bhikkhave, yadeva sāmaṁ ñātaṁ sāmaṁ diṭṭhaṁ sāmaṁ viditaṁ tadevāhaṁ vadāmi.
Etamatthaṁ bhagavā avoca. Tatthetaṁ iti vuccati:
“Sammā manaṁ paṇidhāya, sammā vācañca bhāsiya; Sammā kammāni katvāna, kāyena idha puggalo.
Bahussuto puññakaro, appasmiṁ idha jīvite; Kāyassa bhedā sappañño, saggaṁ so upapajjatī”ti.
Ayampi attho vutto bhagavatā, iti me sutanti.