AN6.18
2. Das Kapitel über warmherzige Eigenschaften
2. Sāraṇīyavagga
Ein Fischhändler
Einmal wanderte der Buddha mit einem großen Saṅgha von Mönchen und Nonnen durch das Land der Kosaler.
Als er die Straße entlangwanderte, sah er an einer Stelle einen Fischhändler, der Fische verkaufte, die er selbst geschlachtet hatte. Auf diesen Anblick hin ging er von der Straße ab, setzte sich am Fuß eines Baumes auf einen ausgebreiteten Sitz und wandte sich an die Mönche und Nonnen: „Mönche und Nonnen, seht ihr diesen Fischhändler, der Fische verkauft, die er selbst geschlachtet hat?“
„Ja, Herr.“
„Was meint ihr, Mönche und Nonnen? Habt ihr jemals gesehen oder gehört, dass ein Fischhändler, der Fische verkauft, die er selbst geschlachtet hat, mithilfe dieser Arbeit und dieses Lebenserwerbs auf einem Elefanten oder Pferd reiten, in einem Wagen oder einem Fahrzeug fahren, Reichtum genießen oder von einem großen Vermögen leben konnte?“
„Nein, Herr.“
„Gut, Mönche und Nonnen! Auch ich habe so etwas nie gesehen oder gehört. Warum ist das so? Weil der Fischhändler den Fisch, wenn er zum Schlachten gebracht wird, mit schlechten Absichten betrachtet.
Was meint ihr, Mönche und Nonnen? Habt ihr jemals gesehen oder gehört, dass ein Metzger, der Rinder verkauft, die er selbst geschlachtet hat, mithilfe dieser Arbeit und dieses Lebenserwerbs auf einem Elefanten oder Pferd reiten, in einem Wagen oder einem Fahrzeug fahren, Reichtum genießen oder von einem großen Vermögen leben konnte?“
„Nein, Herr.“
„Gut, Mönche und Nonnen! Auch ich habe so etwas nie gesehen oder gehört. Warum ist das so? Weil der Metzger die Kühe, wenn sie zum Schlachten gebracht werden, mit schlechten Absichten betrachtet.
Was meint ihr, Mönche und Nonnen? Habt ihr jemals gesehen oder gehört, dass ein Metzger, der Schafe verkauft … ein Metzger, der Schweine verkauft … ein Metzger, der Geflügel verkauft … oder ein Rotwildjäger, der Rotwild verkauft, das er selbst geschlachtet hat, mithilfe dieser Arbeit und dieses Lebenserwerbs auf einem Elefanten oder Pferd reiten, in einem Wagen oder einem Fahrzeug fahren, Reichtum genießen oder von einem großen Vermögen leben konnte?“
„Nein, Herr.“
„Gut, Mönche und Nonnen! Auch ich habe so etwas nie gesehen oder gehört. Warum ist das so? Weil der Jäger das Rotwild, wenn es zum Schlachten gebracht wird, mit schlechten Absichten betrachtet.
Wenn er selbst Tiere, die zum Schlachten gebracht wurden, mit schlechten Absichten betrachtete, kann er nicht auf einem Elefanten oder Pferd reiten, in einem Wagen oder einem Fahrzeug fahren, Reichtum genießen oder von einem großen Vermögen leben. Um wie viel schlechter ist jemand, der Menschen, die zum Schlachten gebracht werden, mit schlechten Absichten betrachtet! Das wird für ihn zum langanhaltenden Schaden und Leiden sein. Wenn sein Körper auseinanderbricht, nach dem Tod, wird er an einem verlorenen Ort wiedergeboren, einem schlechten Ort, in der Unterwelt, der Hölle.“
A Fish Dealer
At one time the Buddha was wandering in the land of the Kosalans together with a large Saṅgha of mendicants.
While walking along the road he saw a fish dealer in a certain spot selling fish that he had killed himself. Seeing this he left the road, sat at the root of a tree on the seat spread out, and addressed the mendicants, “Mendicants, do you see that fish dealer selling fish that he killed himself?”
“Yes, sir.”
“What do you think, mendicants? Have you ever seen or heard of a fish dealer selling fish that he killed himself who, by means of that work and livelihood, got to travel by elephant, horse, chariot, or vehicle, or to enjoy wealth, or to live off a large fortune?”
“No, sir.”
“Good, mendicants! I too have never seen or heard of such a thing. Why is that? Because when the fish are led to the slaughter he regards them with bad intentions.
What do you think, mendicants? Have you ever seen or heard of a butcher of cattle selling cattle that he killed himself who, by means of that work and livelihood, got to travel by elephant, horse, chariot, or vehicle, or to enjoy wealth, or to live off a large fortune?”
“No, sir.”
“Good, mendicants! I too have never seen or heard of such a thing. Why is that? Because when the cattle are led to the slaughter he regards them with bad intentions.
What do you think, mendicants? Have you ever seen or heard of a butcher of sheep … a butcher of pigs … a butcher of poultry … or a deer-hunter selling deer which he killed himself who, by means of that work and livelihood, got to travel by elephant, horse, chariot, or vehicle, or to enjoy wealth, or to live off a large fortune?”
“No, sir.”
“Good, mendicants! I too have never seen or heard of such a thing. Why is that? Because when the deer are led to the slaughter he regards them with bad intentions.
By regarding even animals led to the slaughter with bad intentions he did not get to travel by elephant, horse, chariot, or vehicle, or to enjoy wealth, or to live off a large fortune. How much worse is someone who regards human beings brought to the slaughter with bad intentions! This will be for their lasting harm and suffering. When their body breaks up, after death, they’re reborn in a place of loss, a bad place, the underworld, hell.”
Macchabandhasutta
Ekaṁ samayaṁ bhagavā kosalesu cārikaṁ carati mahatā bhikkhusaṅghena saddhiṁ.
Addasā kho bhagavā addhānamaggappaṭipanno aññatarasmiṁ padese macchikaṁ macchabandhaṁ macche vadhitvā vadhitvā vikkiṇamānaṁ. Disvā maggā okkamma aññatarasmiṁ rukkhamūle paññatte āsane nisīdi. Nisajja kho bhagavā bhikkhū āmantesi: “passatha no tumhe, bhikkhave, amuṁ macchikaṁ macchabandhaṁ macche vadhitvā vadhitvā vikkiṇamānan”ti?
“Evaṁ, bhante”.
“Taṁ kiṁ maññatha, bhikkhave, api nu tumhehi diṭṭhaṁ vā sutaṁ vā: ‘macchiko macchabandho macche vadhitvā vadhitvā vikkiṇamāno tena kammena tena ājīvena hatthiyāyī vā assayāyī vā rathayāyī vā yānayāyī vā bhogabhogī vā mahantaṁ vā bhogakkhandhaṁ ajjhāvasanto’”ti?
“No hetaṁ, bhante”.
“Sādhu, bhikkhave. Mayāpi kho etaṁ, bhikkhave, neva diṭṭhaṁ na sutaṁ: Taṁ kissa hetu? Te hi so, bhikkhave, macche vajjhe vadhāyupanīte pāpakena manasānupekkhati, tasmā so neva hatthiyāyī hoti na assayāyī na rathayāyī na yānayāyī na bhogabhogī, na mahantaṁ bhogakkhandhaṁ ajjhāvasati.
Taṁ kiṁ maññatha, bhikkhave, api nu tumhehi diṭṭhaṁ vā sutaṁ vā: ‘goghātako gāvo vadhitvā vadhitvā vikkiṇamāno tena kammena tena ājīvena hatthiyāyī vā assayāyī vā rathayāyī vā yānayāyī vā bhogabhogī vā mahantaṁ vā bhogakkhandhaṁ ajjhāvasanto’”ti?
“No hetaṁ, bhante”.
“Sādhu, bhikkhave. Mayāpi kho etaṁ, bhikkhave, neva diṭṭhaṁ na sutaṁ: Taṁ kissa hetu? Te hi so, bhikkhave, gāvo vajjhe vadhāyupanīte pāpakena manasānupekkhati, tasmā so neva hatthiyāyī hoti na assayāyī na rathayāyī na yānayāyī na bhogabhogī, na mahantaṁ bhogakkhandhaṁ ajjhāvasati.
Taṁ kiṁ maññatha, bhikkhave, api nu tumhehi diṭṭhaṁ vā sutaṁ vā: ‘orabbhiko …pe… sūkariko …pe… sākuṇiko …pe… māgaviko mage vadhitvā vadhitvā vikkiṇamāno tena kammena tena ājīvena hatthiyāyī vā assayāyī vā rathayāyī vā yānayāyī vā bhogabhogī vā mahantaṁ vā bhogakkhandhaṁ ajjhāvasanto’”ti?
“No hetaṁ, bhante”.
“Sādhu, bhikkhave. Mayāpi kho etaṁ, bhikkhave, neva diṭṭhaṁ na sutaṁ: Taṁ kissa hetu? Te hi so, bhikkhave, mage vajjhe vadhāyupanīte pāpakena manasānupekkhati, tasmā so neva hatthiyāyī hoti na assayāyī na rathayāyī na yānayāyī na bhogabhogī, na mahantaṁ bhogakkhandhaṁ ajjhāvasati.
Te hi nāma so, bhikkhave, tiracchānagate pāṇe vajjhe vadhāyupanīte pāpakena manasānupekkhamāno neva hatthiyāyī bhavissati na assayāyī na rathayāyī na yānayāyī na bhogabhogī, na mahantaṁ bhogakkhandhaṁ ajjhāvasissati. Ko pana vādo yaṁ manussabhūtaṁ vajjhaṁ vadhāyupanītaṁ pāpakena manasānupekkhati. Tañhi tassa, bhikkhave, hoti dīgharattaṁ ahitāya dukkhāya. Kāyassa bhedā paraṁ maraṇā apāyaṁ duggatiṁ vinipātaṁ nirayaṁ upapajjatī”ti.