AN5.38
4. Das Kapitel mit Sumanā
4. Sumanavagga
Vertrauen
„Mönche und Nonnen, wenn ein ehrbarer Mensch Vertrauen hat, hat das diese fünf Vorteile. Welche fünf? Die wahren Menschen in der Welt zeigen ihre Anteilnahme zuerst den Vertrauensvollen, nicht denen ohne Vertrauen. Sie begeben sich zuerst zu den Vertrauensvollen, nicht zu denen ohne Vertrauen. Sie nehmen Almosen zuerst von den Vertrauensvollen an, nicht von denen ohne Vertrauen. Sie lehren zuerst die Vertrauensvollen den Dhamma, nicht die ohne Vertrauen. Und wenn ihr Körper auseinanderbricht, nach dem Tod, werden vertrauensvolle Menschen an einem guten Ort wiedergeboren, in einer himmlischen Welt. Wenn ein ehrbarer Mensch Vertrauen hat, hat das diese fünf Vorteile.
Wie wenn an einer Straßenkreuzung auf ebenem Gelände ein großer Banyanbaum stünde: Er würde zu einer Zuflucht für Vögel aus dem ganzen Umkreis. Ebenso wird ein ehrbarer Mensch, der Vertrauen hat, zu einer Zuflucht für viele Menschen – Mönche, Nonnen, Laienmänner und Laienfrauen.
Mit seinen Zweigen, Blättern und Früchten ernährt ein großer Baum mit mächtigem Stamm, der fest verwurzelt ist und Frucht trägt, zahlreiche Vögel.
Er ist ein Ort, dem Geist gefällig, von den Seglern der Lüfte besucht. Wer Schatten braucht, sucht den Schatten auf, wer Frucht braucht, genießt die Frucht.
So ist auch ein Individuum mit Vertrauen, das die Tugend vollendet hat, friedfertig und zugänglich, sanftmütig, höflich und nachgiebig.
Die, die frei von Gier und frei von Hass sind, frei von Täuschung, makellos, die ein Feld für Verdienst für die Welt sind, verbinden sich mit einem solchen Menschen.
Er lehrt sie den Dhamma, der alles Leiden vertreibt. Wenn er diese Lehre verstanden hat, erlischt der Unbefleckte vollkommen.“
Faith
“Mendicants, a faithful gentleman gets five benefits. What five? The true persons in the world show sympathy first to the faithful, not so much to the unfaithful. They first approach the faithful, not so much the unfaithful. They first receive alms from the faithful, not so much the unfaithful. They first teach Dhamma to the faithful, not so much the unfaithful. When their body breaks up, after death, the faithful are reborn in a good place, a heavenly realm. A faithful gentleman gets these five benefits.
Suppose there was a great banyan tree at a level crossroads. It would become a refuge for birds from all around. In the same way, a faithful gentleman becomes a refuge for many people—monks, nuns, laywomen, and laymen.
With its branches, leaves, and fruit, a great tree with its strong trunk, firmly-rooted and fruit-bearing, supports many birds.
It’s a lovely place, frequented by the sky-soarers. Those that need shade go in the shade, those that need fruit enjoy the fruit.
So too, a faithful individual is perfect in ethics, placid in manner and amenable, gentle, courteous, and tender.
Those free of greed, freed of hate, free of delusion, undefiled, fields of merit for the world, associate with such a person.
They teach them the Dhamma, that casts aside all suffering. Having understood this teaching, the undefiled one is fully extinguished.”
Saddhasutta
“Pañcime, bhikkhave, saddhe kulaputte ānisaṁsā. Katame pañca? Ye te, bhikkhave, loke santo sappurisā te saddhaññeva paṭhamaṁ anukampantā anukampanti, no tathā assaddhaṁ; saddhaññeva paṭhamaṁ upasaṅkamantā upasaṅkamanti, no tathā assaddhaṁ; saddhaññeva paṭhamaṁ paṭiggaṇhantā paṭiggaṇhanti, no tathā assaddhaṁ; saddhaññeva paṭhamaṁ dhammaṁ desentā desenti, no tathā assaddhaṁ; saddho kāyassa bhedā paraṁ maraṇā sugatiṁ saggaṁ lokaṁ upapajjati. Ime kho, bhikkhave, pañca saddhe kulaputte ānisaṁsā.
Seyyathāpi, bhikkhave, subhūmiyaṁ catumahāpathe mahānigrodho samantā pakkhīnaṁ paṭisaraṇaṁ hoti; evamevaṁ kho, bhikkhave, saddho kulaputto bahuno janassa paṭisaraṇaṁ hoti bhikkhūnaṁ bhikkhunīnaṁ upāsakānaṁ upāsikānanti.
Sākhāpattaphalūpeto, khandhimāva mahādumo; Mūlavā phalasampanno, patiṭṭhā hoti pakkhinaṁ.
Manorame āyatane, sevanti naṁ vihaṅgamā; Chāyaṁ chāyatthikā yanti, phalatthā phalabhojino.
Tatheva sīlasampannaṁ, saddhaṁ purisapuggalaṁ; Nivātavuttiṁ atthaddhaṁ, sorataṁ sakhilaṁ muduṁ.
Vītarāgā vītadosā, vītamohā anāsavā; Puññakkhettāni lokasmiṁ, sevanti tādisaṁ naraṁ.
Te tassa dhammaṁ desenti, Sabbadukkhāpanūdanaṁ; Yaṁ so dhammaṁ idhaññāya, Parinibbāti anāsavo”ti.