AN4.3
1. Das Kapitel bei Warendorf
1. Bhaṇḍagāmavagga
Zerbrochen (1)
„Wenn ein törichter und unfähiger unwahrer Mensch vier Eigenschaften besitzt, zerbricht und zerstört er sich fortwährend selbst. Er wird von vernünftigen Menschen zu Recht getadelt und gescholten und fließt über von viel Verderbnis. Welche vier Eigenschaften? Ohne zu prüfen und zu hinterfragen, lobt er die, die Tadel verdienen, und tadelt die, die Lob verdienen. Er fasst Vertrauen zu Dingen, die zweifelhaft sind, und fasst kein Vertrauen zu vertrauenswürdigen Dingen. Wenn ein törichter und unfähiger unwahrer Mensch diese vier Eigenschaften besitzt, zerbricht und zerstört er sich fortwährend selbst. Er wird von vernünftigen Menschen zu Recht getadelt und gescholten und fließt über von viel Verderbnis.
Wenn ein kluger und fähiger wahrer Mensch vier Eigenschaften besitzt, erhält er sich selbst heil und unversehrt. Er wird von vernünftigen Menschen zu Recht nicht getadelt oder gescholten und fließt über von viel Verdienst. Welche vier Eigenschaften? Erst prüft und hinterfragt er, dann tadelt er die, die Tadel verdienen, und lobt die, die Lob verdienen. Er fasst kein Vertrauen zu Dingen, die zweifelhaft sind, sondern fasst Vertrauen zu vertrauenswürdigen Dingen. Wenn ein kluger und fähiger wahrer Mensch diese vier Eigenschaften besitzt, erhält er sich selbst heil und unversehrt. Er wird von vernünftigen Menschen zu Recht nicht getadelt oder gescholten und fließt über von viel Verdienst.
Wenn du lobst, die Tadel verdienen, oder tadelst, die Lob verdienen, wählst du mit dem Mund einen Verlierergriff: So wirst du nie glücklich sein.
Ein Verlierergriff beim Würfeln ist belanglos, wenn du nur dein Geld verlierst und allen Besitz, sogar dich selbst. Der wirklich schlimme Verlierergriff liegt darin, die Heiligen zu hassen.
Für hunderttausend mal hundert Millionen mal fünfhundert Jahre und weitere sechsunddreißig mal tausend mal zehn Millionen Jahre kommt in die Hölle, wer die Edlen verleumdet, wer böse Worte und Gedanken auf sie gerichtet hat.“
Broken (1st)
“When a foolish, incompetent untrue person has four qualities they keep themselves broken and damaged. They deserve to be blamed and criticized by sensible people, and they brim with much wickedness. What four? Without examining or scrutinizing, they praise those deserving of criticism, and they criticize those deserving of praise. They arouse faith in things that are dubious, and they don’t arouse faith in things that are inspiring. When a foolish, incompetent untrue person possesses these four qualities they keep themselves broken and damaged. They deserve to be blamed and criticized by sensible people, and they brim with much wickedness.
When an astute, competent true person has four qualities they keep themselves intact and unscathed. They don’t deserve to be blamed and criticized by sensible people, and they brim with much merit. What four? After examining and scrutinizing, they criticize those deserving of criticism, and they praise those deserving of praise. They don’t arouse faith in things that are dubious, and they do arouse faith in things that are inspiring. When an astute, competent true person possesses these four qualities they keep themselves intact and unscathed. They don’t deserve to be blamed and criticized by sensible people, and they brim with much merit.
When you praise someone worthy of criticism, or criticize someone worthy of praise, you choose a losing hand with your own mouth: you’ll never find happiness that way.
A losing hand at dice is a trivial thing, if all you lose is your money and all you own, even yourself. What’s a really terrible hand is to hate the holy ones.
For a hundred thousand times a hundred million, times five hundred and thirty-six times <j>a thousand times ten million years a slanderer of noble ones goes to hell, having aimed bad words and thoughts at them.”
Paṭhamakhatasutta
“Catūhi, bhikkhave, dhammehi samannāgato bālo abyatto asappuriso khataṁ upahataṁ attānaṁ pariharati, sāvajjo ca hoti sānuvajjo ca viññūnaṁ, bahuñca apuññaṁ pasavati. Katamehi catūhi? Ananuvicca apariyogāhetvā avaṇṇārahassa vaṇṇaṁ bhāsati, ananuvicca apariyogāhetvā vaṇṇārahassa avaṇṇaṁ bhāsati, ananuvicca apariyogāhetvā appasādanīye ṭhāne pasādaṁ upadaṁseti, ananuvicca apariyogāhetvā pasādanīye ṭhāne appasādaṁ upadaṁseti— imehi kho, bhikkhave, catūhi dhammehi samannāgato bālo abyatto asappuriso khataṁ upahataṁ attānaṁ pariharati, sāvajjo ca hoti sānuvajjo ca viññūnaṁ, bahuñca apuññaṁ pasavati.
Catūhi, bhikkhave, dhammehi samannāgato paṇḍito viyatto sappuriso akkhataṁ anupahataṁ attānaṁ pariharati, anavajjo ca hoti ananuvajjo ca viññūnaṁ, bahuñca puññaṁ pasavati. Katamehi catūhi? Anuvicca pariyogāhetvā avaṇṇārahassa avaṇṇaṁ bhāsati, anuvicca pariyogāhetvā vaṇṇārahassa vaṇṇaṁ bhāsati, anuvicca pariyogāhetvā appasādanīye ṭhāne appasādaṁ upadaṁseti, anuvicca pariyogāhetvā pasādanīye ṭhāne pasādaṁ upadaṁseti— imehi kho, bhikkhave, catūhi dhammehi samannāgato paṇḍito viyatto sappuriso akkhataṁ anupahataṁ attānaṁ pariharati, anavajjo ca hoti ananuvajjo ca viññūnaṁ, bahuñca puññaṁ pasavatīti.
Yo nindiyaṁ pasaṁsati, Taṁ vā nindati yo pasaṁsiyo; Vicināti mukhena so kaliṁ, Kalinā tena sukhaṁ na vindati.
Appamatto ayaṁ kali, Yo akkhesu dhanaparājayo; Sabbassāpi sahāpi attanā, Ayameva mahantataro kali; Yo sugatesu manaṁ padosaye.
Sataṁ sahassānaṁ nirabbudānaṁ, Chattiṁsatī pañca ca abbudāni; Yamariyagarahī nirayaṁ upeti, Vācaṁ manañca paṇidhāya pāpakan”ti.